Paulus Diaconus, Historiae Langobardorum Continuationes, p3, p98

monumenta.ch > Venantius Fortunatus > XIV > INTERPRETATIO LATINA. > 4. > XI > 1. > XVI > 5. > 20. > 6. > . . . > XIV > XXV > XIII > XIV > XVII > XVIII > XXII > XII > XIX > XXIII > XXXI > 8. > 9. > 3. > XXVI > XIV > 4. > XVI > X > 5. > XXVII > XXXIV > II > XXVIII > 51. > 7. > Item aliud > XXIX > 3. > INTERPRETATIO LATINA. > XXIV > XXX > 1. > 69. > 6. > 15. > 57. > 50. > XXXIII > 55. > 4. > 2. > 11. > 56. > 24. > XXXII > 5. > 58. > 47. > 66. > 22. > 13. > 25. > 9. > 18. > 39. > 17. > 54. > 12. > 31. > 19. > 23. > 70. > 7. > 62. > 31. > 35.
Paulus Diaconus, Historiae Langobardorum Continuationes, CONTINUATIO TERTIA., , 34. <<< >>> 36.

Paulus Diaconus, Historiae Langobardorum Continuationes, CONTINUATIO TERTIA., 35.

1 Propiciante autem Altissimo, non valuit ipse Karlomannus monachus germani sui Pippini regis Francorum cristianissimi animum a sancto proposito declinare, quin promitteret et iuramento suo firmaret, causam ecclesie pro posse suo defensurum.2 Deinde legatos ad suggestionem summi pontificis ad Aistulphum regem destinavit rogans, ut ea que ad ius Romane ecclesie et Romane rei publice, que vel ipsevel predecessores sui reges Langobardorum abstulerant, eis restitueret.3 Et hoc non solum semel et bis, sed et tercio ad suggestionem pontificis actum est.4 At Aistulphus rex in sua perfidia permanens, ut alter Pharao, omnimodo restituere noluit.