monumenta.ch > Venantius Fortunatus > XIV > INTERPRETATIO LATINA. > 4. > XI > 1. > XVI > 5. > 20. > 6. > . . . > XIV > XXV > XIII > XIV > XVII > XVIII > XXII > XII > XIX > XXIII > XXXI > 8. > 9. > 3. > XXVI > XIV > 4. > XVI > X > 5. > XXVII > XXXIV > II > XXVIII > 51. > 7. > Item aliud > XXIX > 3. > INTERPRETATIO LATINA. > XXIV > XXX > 1. > 69. > 6. > 15. > 57. > 50. > XXXIII > 55. > 4. > 2. > 11. > 56. > 24. > XXXII > 5. > 58. > 47. > 66. > 22. > 13. > 25. > 9. > 18. > 39. > 17. > 54. > 12. > 31. > 19. > 23. > 70. > 7.
Paulus Diaconus, Historiae Langobardorum Continuationes, CONTINUATIO ROMANA., , 6. <<<
Paulus Diaconus, Historiae Langobardorum Continuationes, CONTINUATIO ROMANA., 7.
1 Et dum in magna angustia ac tribulatione consisteret, necessitate compulsus, direxit suos missos marino itinere cum apostolicis litteris ad Carolum regem Francorum, deprecans eius excellentiam, ut, sicut genitor eius, ita et ipse sanctae Romanae ecclesiae subveniret.2 Qui confestim isdem mitissimus Karolus Francorum rex direxit eidem Desiderio suos missos, deprecans, ut easdem beato Petro apostolo quas abstulerat pacifice redderet civitates, promittens insuper ei dare quattuordecim milia solidorum.3 Sed neque deprecationibus neque muneribus eius ferocissimum cor flectere valuit; sed magis cum omni apparatu Langobardorum ad resistendum ei armatus occurrit.4 At vero Carolus cum Alpes transiens Italiam ingredi cepisset, Langobardi cum rege suo, dimissis propriis tentoriis, fugam omnes generaliter, nemine eos persequente, arripiunt.5 Ipse vero Desiderius velociori cursu fugiens, Papiam se muniens clausit.6 Quem Carolus persecutus, eandem civitatem ex omni parte circumdans vallavit, positisque custodibus, ad persequendum Adelgisum, Desiderii filium, Veronam venit.7 Qui tanti regis adventum metuens, post aliquos dies clam fugiens, in portu Pisano navalem iter arripiens, Constantinopolim non reversurus migravit.8 Carolus igitur Papiam reversus, cum iam per sex mensium spatia ibidem moraretur, relicta ibi exercitus multitudine, ipse magnum habens desiderium, orationis voto Romam ad limina beati Petri apostoli devotissimus venit; reversusque Papiam, ipsamque obsidens fortiterque debellans, eandem civitatem, simulque et Desiderium Langobardorum regem atque cunctos qui cum eo erant comprehendit sueque potestati subiugavit, dominans Italiam, anno dominice incarnationis 773. Prefatum vero Desiderium et eius coniugem ad Franciam misit.9 Finitumque est regnum Langobardorum, quod mansit per annos 206, postquam ipsi Italiam intraverunt.10 Anno 776. Rotchaus dux Foroiuliensis rebellis occiditur.11 Anno 781. Carolus rex Romam veniens; ibique baptizatus est filius eius, qui vocabatur Carlomannus; quem Adrianus papa mutato nomine vocavit Pippinum, et unexit regem super Italiam fratremque eius Lodowicum super Equitaniam.12 Anno 786. Hoc anno multa signa apparuisse dicitur.13 Signum etiam crucis in vestimentis hominum apparuit; et sanguinem e terra atque de celo profluere, multorum affirmatione innotuit.14 Anno 787. Carolus rex Romam veniens, in terram Beneventi profectus est; monasterium sancti Benedicti adiit.15 Anno 788. idem rex Tassilonem Baioariae ducem de principatu eiecit.16 Anno 794. in Galliis in loco qui Frankinisfurth dicitur adversum Elifandum Hispaniarum Tolletane sedis episcopum et Felicem eius socium magna synodus congregata est.17 Hii asserebant, Dei filium adoptivum, non proprium esse; quam heresim viri sanctissimi Paulinus Aquilegensis patriarcha et Petrus Mediolanensis arcbiepiscopus seu Alchuinus insule Brittanniae archidiaconus, cum ceteris episcopis, divinarum scripturarum adsertionibus destruentes, proprium eum et non adoptivum dici sanxerunt.18 Contra quam heresim Leo tertius papa congregata Romae synodo, multis eam euangeliorum et sanctorum patrum testimoniis in perpetuum dampnavit.19 Nam et Paulinus, vir mire scientie, patriarcha adversum hanc nefandissimam heresim tres libros luculento sermone composuit.20 Anno 796. Hunnorum gens, que erat ultra Danubium, per Pippinum, Caroli regis filium, Francorum potestati subiecta, deleta est.21 Anno 799. Leo apostolicus cum more solito in letania, quae maior appellatur, procederet, Pascalis primicerius cum Campolo saccellario et aliis Romanis ferino more eum comprehendentes, in terram proiecerunt, expoliantesque eum, crudeliter eius oculos evellere et ipsum penitus cecare conati sunt.22 Nam et lingua eius precisa, et ut ipsi omnino tunc arbitrati sunt, cecum eum et mutum in media platea dimiserunt.23 Qui postea cum ab ipsis carnificibus in monasterium sancti Erasmi in custodiam mitteretur, a fidelibus sanctae Dei ecclesiae noctu per murum civitatis dimissus est, et ad legatos Caroli Magni regis, qui tunc apud ecclesiam beati Petri apostoli erant, Wirundum scilicet abbatem et Winigisum Spoletinum ducem, veniens primo Spoletium, deinde ad Franciam est deductus, atque a prefato rege venerabiliter susceptus et honorifice Romam remissus est.24 Anno 800. Carolus sepe nominatus rex Romam veniens, et Leo apostolicus in ecclesia beati Petri apostoli coram omnibus amplectens sancta Christi quattuor euwangelia, ascendens in ambonem contra nefanda crimina, que ei a Romanis obiecta fuerant, sub iureiurando clara voce dixit: 'Quia de falsis criminibus istis, quibus super me imposuerunt Romani, scientiam non habeo, nec talia egisse me cognosco'.25 Anno 801. idem Carolus rex cum ipsa die natalis ad missam ante confessionem beati Petri apostoli ab oratione surgeret, Leo papa coronam capiti eius imposuit, et a cuncto Romano populo acclamatum est: 'Karolo augusto, a Deo coronato, magno et pacifico imperatori Romanorum, vita et victoria?.26 Anno 814. Carolus imperator moritur 5. Kal. Feb., eodemque anno Lodowicus, filius eius, in eius loco augustus est appellatus.27 Anno 818. Lodowicus augustus Lotharium filium suum consortem regni fecit.28 Bernardus vero rex, regis Pipini filius, rebellis effectus, captus, ad Franciam ductus, moritur.29 Anno 823. Lotharius imperator primo ad Italiam venit et diem sanctum pascae Romae fecit.30 Pascalis quoque apostolicus potestatem, quam prisci imperatores habuerunt, ei super populum Romanum concessit.31 Anno 825. Lotharius imperator iterum ad Italiam veniens, missam sancti Martini Romae celebravit.32 Et hoc est iuramentum, quod Romano clero et populo ipse et Eugenius papa facere imperavit: 'Promitto ego ille per Deum omnipotentem et per ista sacra quattuor ewangelia et per hanc crucem domini nostri Ihesu Christi et per corpus beatissimi Petri principis apostolorum, quod ab hac die in futurum fidelis ero dominis nostris imperatoribus Hludowico et Lothario diebus vite mee, iuxta vires et intellectum meum, sine fraude atque malo ingenio, salva fide, quam repromisi domino apostolico; et quod non consentiam, ut aliter in hac sede Romana fiat electio pontificis nisi canonice et iuste, secundum vires et intellectum meum; et ille, qui electus fuerit, me consentiente consecratus pontifex non fiat, priusquam tale sacramentum faciat in presentia missi domni imperatoris et populi, cum iuramento, quale domnus Eugenius papa sponte pro conservatione omnium factum habet per scriptum?.
Paulus Diaconus HOME
bav927.413
Paulus Diaconus, Historiae Langobardorum Continuationes, CONTINUATIO ROMANA., , 6. <<<
monumenta.ch > Venantius Fortunatus > XIV > INTERPRETATIO LATINA. > 4. > XI > 1. > XVI > 5. > 20. > 6. > . . . > XIV > XXV > XIII > XIV > XVII > XVIII > XXII > XII > XIX > XXIII > XXXI > 8. > 9. > 3. > XXVI > XIV > 4. > XVI > X > 5. > XXVII > XXXIV > II > XXVIII > 51. > 7. > Item aliud > XXIX > 3. > INTERPRETATIO LATINA. > XXIV > XXX > 1. > 69. > 6. > 15. > 57. > 50. > XXXIII > 55. > 4. > 2. > 11. > 56. > 24. > XXXII > 5. > 58. > 47. > 66. > 22. > 13. > 25. > 9. > 18. > 39. > 17. > 54. > 12. > 31. > 19. > 23. > 70. > 7.
© 2006 - 2026 Monumenta Informatik