| 1 | Exiguum est, quod deinde canam; sed profuit illud Exiguum multis: in quibus ipse fui. |
| 2 | Scripta cave relegas blandae servata puellae: Constantes animos scripta relecta movent. |
| 3 | Omnia pone feros (pones invitus) in ignes, Et dic 'ardoris sit rogus iste mei'. |
| 4 | Thestias absentem succendit stipite natum: Tu timide flammae perfida verba dabis? Si potes, et ceras remove: quid imagine muta Carperis? hoc periit Laodamia modo. |
| 5 | Et loca saepe nocent; fugito loca conscia vestri Concubitus; causas illa doloris habent. |
| 6 | 'Hic fuit, hic cubuit; thalamo dormivimus illo: Hic mihi lasciva gaudia nocte dedit'. |
| 7 | Admonitu refricatur amor, vulnusque novatum Scinditur: infirmis culpa pusilla nocet. |
| 8 | Ut, paene extinctum cinerem si sulpure tangas, Vivet et e minimo maximus ignis erit, Sic, nisi vitaris quidquid renovabit amorem, Flamma redardescet, quae modo nulla fuit. |
| 9 | Argolides cuperent fugisse Capherea puppes, Teque, senex, luctus ignibus ulte tuos. |
| 10 | Praeterita cautus Niseide navita gaudet: Tu loca, quae nimium grata fuere, cave. |
| 11 | Haec tibi sint Syrtes: haec Acroceraunia vita: Hic vomit epotas dira Charybdis aquas. |
| 12 | Sunt quae non possunt aliquo cogente iuberi, Saepe tamen casu facta iuvare solent. |
| 13 | Perdat opes Phaedra, parces, Neptune, nepoti, Nec faciet pavidos taurus avitus equos. |
| 14 | Cnosida fecisses inopem, sapienter amasset: Divitiis alitur luxuriosus amor. |
| 15 | Cur nemo est, Hecalen, nulla est, quae ceperit Iron? Nempe quod alter egens, altera pauper erat. |
| 16 | Non habet, unde suum paupertas pascat amorem: Non tamen hoc tanti est, pauper ut esse velis. |