| 1 | Quaeris, ubi invenias? artes tu perlege nostras: Plena puellarum iam tibi navis erit. |
| 2 | Quod siquid praecepta valent mea, siquid Apollo Utile mortales perdocet ore meo, Quamvis infelix media torreberis Aetna, Frigidior glacie fac videare tuae: Et sanum simula, ne, siquid forte dolebis, Sentiat; et ride, cum tibi flendus eris. |
| 3 | Non ego te iubeo medias abrumpere curas: Non sunt imperii tam fera iussa mei. |
| 4 | Quod non es, simula, positosque imitare furores: Sic facies vere, quod meditatus eris. |
| 5 | Saepe ego, ne biberem, volui dormire videri: Dum videor, somno lumina victa dedi: Deceptum risi, qui se simularat amare, In laqueos auceps decideratque suos. |
| 6 | Intrat amor mentes usu, dediscitur usu: Qui poterit sanum fingere, sanus erit. |
| 7 | Dixerit, ut venias: pacta tibi nocte venito; Veneris, et fuerit ianua clausa: feres. |
| 8 | Nec dic blanditias, nec fac convicia posti, Nec latus in duro limine pone tuum. |
| 9 | Postera lux aderit: careant tua verba querellis, Et nulla in vultu signa dolentis habe. |
| 10 | Iam ponet fastus, cum te languere videbit: Hoc etiam nostra munus ab arte feres. |
| 11 | Te quoque falle tamen, nec sit tibi finis amandi Propositus: frenis saepe repugnat equus. |
| 12 | Utilitas lateat; quod non profitebere, fiet: Quae nimis apparent retia, vitat avis. |
| 13 | Nec sibi tam placeat, nec te contemnere possit; Sume animos, animis cedat ut illa tuis. |
| 14 | Ianua forte patet? quamvis revocabere, transi. |
| 15 | Est data nox? dubita nocte venire data. |
| 16 | Posse pati facile est, ubi, si patientia desit, Protinus ex facili gaudia ferre licet. |
| 17 | Et quisquam praecepta potest mea dura vocare? En, etiam partes conciliantis ago. |
| 18 | Nam quoniam variant animi, variabimus artes; Mille mali species, mille salutis erunt. |
| 19 | Corpora vix ferro quaedam sanantur acuto: Auxilium multis sucus et herba fuit. |
| 20 | Mollior es, neque abire potes, vinctusque teneris, Et tua saevus Amor sub pede colla premit? Desine luctari: referant tua carbasa venti, Quaque vocant fluctus, hac tibi remus eat. |
| 21 | Explenda est sitis ista tibi, quo perditus ardes; Cedimus; e medio iam licet amne bibas: Sed bibe plus etiam, quam quod praecordia poscunt, Gutture fac pleno sumpta redundet aqua. |
| 22 | I, fruere usque tua, nullo prohibente, puella: Illa tibi noctes auferat, illa dies. |
| 23 | Taedia quaere mali: faciunt et taedia finem. |
| 24 | Iam quoque, cum credes posse carere, mane, Dum bene te cumules et copia tollat amorem, Et fastidita non iuvet esse domo. |