| 1 | Si te causa potens domina retinebit in Urbe, Accipe, consilium quod sit in Urbe meum. |
| 2 | Optimus ille sui vindex, laedentia pectus Vincula qui rupit, dedoluitque semel. |
| 3 | Sed cui tantum animi est, illum mirabor et ipse, Et dicam 'monitis non eget iste meis'. |
| 4 | Tu mihi, qui, quod amas, aegre dediscis amare, Nec potes, et velles posse, docendus eris. |
| 5 | Saepe refer tecum sceleratae facta puellae, Et pone ante oculos omnia damna tuos. |
| 6 | 'Illud et illud habet, nec ea contenta rapina est: Sub titulum nostros misit avara lares. |
| 7 | Sic mihi iuravit, sic me iurata fefellit, Ante suas quotiens passa iacere fores! Diligit ipsa alios, a me fastidit amari; Institor, heu, noctes, quas mihi non dat, habet!' Haec tibi per totos inacescant omnia sensus: Haec refer, hinc odii semina quaere tui. |
| 8 | Atque utinam possis etiam facundus in illis Esse! dole tantum, sponte disertus eris. |