| 1 | Tu tantum quamvis firmis retinebere vinclis, I procul, et longas carpere perge vias; Flebis, et occurret desertae nomen amicae, Stabit et in media pes tibi saepe via: Sed quanto minus ire voles, magis ire memento; Perfer, et invitos currere coge pedes. |
| 2 | Nec pluvias opta, nec te peregrina morentur Sabbata, nec damnis Allia nota suis. |
| 3 | Nec quot transieris et quot tibi, quaere, supersint Milia; nec, maneas ut prope, finge moras: Tempora nec numera, nec crebro respice Romam, Sed fuge: tutus adhuc Parthus ab hoste fuga est. |
| 4 | Dura aliquis praecepta vocet mea; dura fatemur Esse; sed ut valeas, multa dolenda feres. |
| 5 | Saepe bibi sucos, quamvis invitus, amaros Aeger, et oranti mensa negata mihi. |
| 6 | Ut corpus redimas, ferrum patieris et ignes, Arida nec sitiens ora levabis aqua: Ut valeas animo, quicquam tolerare negabis? At pretium pars haec corpore maius habet. |
| 7 | Sed tamen est artis tristissima ianua nostrae, Et labor est unus tempora prima pati. |
| 8 | Aspicis, ut prensos urant iuga prima iuvencos, Et nova velocem cingula laedat equum? Forsitan a laribus patriis exire pigebit: Sed tamen exibis: deinde redire voles; Nec te Lar patrius, sed amor revocabit amicae, Praetendens culpae splendida verba tuae. |
| 9 | Cum semel exieris, centum solatia curae Et rus et comites et via longa dabit. |
| 10 | Nec satis esse putes discedere; lentus abesto, Dum perdat vires sitque sine igne cinis. |
| 11 | Quod nisi firmata properaris mente reverti, Inferet arma tibi saeva rebellis Amor. |
| 12 | Quidquid et afueris, avidus sitiensque redibis, Et spatium damno cesserit omne tuo. |