Ovidius, Heroides, XVIII. Leander Heroni
| 1 | [Quam cuperem solitas, Hero, tibi ferre per undas |
| 2 | accipe Leandri, dum venit ipse, manum.] |
| 3 | Mittit Abydenus, quam mallet ferre, salutem, |
| 4 | si cadat unda maris, Sesti puella, tibi. |
| 5 | si mihi di faciles si sunt in amore secundi, |
| 6 | invitis oculis haec mea verba leges. |
| 7 | sed non sunt faciles; nam cur mea vota morantur |
| 8 | currere me nota nec patiuntur aqua? |
| 9 | ipsa vides caelum pice nigrius et freta ventis |
| 10 | turbida perque cavas vix adeunda rates. |
| 11 | unus, et hic audax, a quo tibi littera nostra |
| 12 | redditur, e portu navita movit iter; |
| 13 | adscensurus eram, nisi quod cum vincula prorae |
| 14 | solveret, in speculis omnis Abydos erat. |
| 15 | non poteram celare meos, velut ante, parentes, |
| 16 | quemque tegi volumus, non latuisset amor. |
| 17 | protinus haec scribens, 'felix, i, littera!' dixi, |
| 18 | 'iam tibi formosam porriget illa manum. |
| 19 | forsitan admotis etiam tangere labellis, |
| 20 | rumpere dum niveo vincula dente volet.' |
| 21 | talibus exiguo dictis mihi murmure verbis, |
| 22 | cetera cum charta dextra locuta mea est. |
| 23 | at quanto mallem, quam scriberet, illa nataret, |
| 24 | meque per adsuetas sedula ferret aquas! |
| 25 | aptior illa quidem placido dare verbera ponto; |
| 26 | est tamen et sensus apta ministra mei. |
| 27 | septima nox agitur, spatium mihi longius anno, |
| 28 | sollicitum raucis ut mare fervet aquis. |
| 29 | his ego si vidi mulcentem pectora somnum |
| 30 | noctibus, insani sit mora longa freti. |
| 31 | rupe sedens aliqua specto tua litora tristis |
| 32 | et, quo non possum corpore, mente feror. |
| 33 | lumina quin etiam summa vigilantia turre |
| 34 | aut videt aut acies nostra videre putat. |
| 35 | ter mihi deposita est in sicca vestis harena; |
| 36 | ter grave temptavi carpere nudus iter: |
| 37 | obstitit inceptis tumidum iuvenalibus aequor |
| 38 | mersit et adversis ora natantis aquis. |
| 39 | at tu, de rapidis inmansuetissime ventis, |
| 40 | quid mecum certa proelia mente geris? |
| 41 | in me, si nescis, Borea, non aequora, saevis. |
| 42 | quid faceres, esset ni tibi notus amor? |
| 43 | tam gelidus quod sis, num te tamen, improbe, quondam |
| 44 | ignibus Actaeis incaluisse negas? |
| 45 | gaudia rapturo siquis tibi claudere vellet |
| 46 | aerios aditus, quo paterere modo? |
| 47 | parce, precor, facilemque move moderatius auram! |
| 48 | imperet Hippotades sic tibi triste nihil! |
| 49 | vana peto; precibusque meis obmurmurat ipse |
| 50 | quasque quatit, nulla parte coercet aquas. |
| 51 | nunc daret audaces utinam mihi Daedalus alas! |
| 52 | Icarium quamvis hinc prope litus abest. |
| 53 | quidquid erit, patiar, liceat modo corpus in auras |
| 54 | tollere, quod dubia saepe pependit aqua. |
| 55 | interea, dum cuncta negant ventique fretumque, |
| 56 | mente agito furti tempora prima mei. |
| 57 | nox erat incipiens - namque est meminisse voluptas - |
| 58 | cum foribus patriis egrediebar amans. |
| 59 | nec mora, deposito pariter cum veste timore |
| 60 | iactabam liquido bracchia lenta mari. |
| 61 | luna fere tremulum praebebat lumen eunti |
| 62 | ut comes in nostras officiosa vias. |
| 63 | hanc ego suspiciens, 'faveas, dea candida,' dixi, |
| 64 | 'et subeant animo Latmia saxa tuo. |
| 65 | non sinit Endymion te pectoris esse severi; |
| 66 | flecte, precor, vultus ad mea furta tuos! |
| 67 | tu dea mortalem caelo delapsa petebas; |
| 68 | vera loqui liceat! - quam sequor ipsa dea est. |
| 69 | neu referam mores caelesti pectore dignos, |
| 70 | forma nisi in veras non cadit illa deas. |
| 71 | a Veneris facie non est prior ulla tuaque; |
| 72 | neve meis credas vocibus, ipsa vide! |
| 73 | quantum, cum fulges radiis argentea puris, |
| 74 | concedunt flammis sidera cuncta tuis, |
| 75 | tanto formosis formosior omnibus illa est; |
| 76 | si dubitas, caecum, Cynthia, lumen habes.' |
| 77 | haec ego vel certe non his diversa locutus |
| 78 | per mihi cedentes sponte ferebar aquas. |
| 79 | unda repercussae radiabat imagine lunae |
| 80 | et nitor in tacita nocte diurnus erat. |
| 81 | nullaque vox usquam, nullum veniebat ad aures |
| 82 | praeter dimotae corpore murmur aquae. |
| 83 | Alcyones solae memores Ceycis amati |
| 84 | nescio quid visae sunt mihi dulce queri. |
| 85 | iamque fatigatis umero sub utroque lacertis |
| 86 | fortiter in summas erigor altus aquas. |
| 87 | ut procul adspexi lumen, 'meus ignis in illo est: |
| 88 | illa meum,' dixi, 'litora lumen habent.' |
| 89 | et subito lassis vires rediere lacertis, |
| 90 | visaque quam fuerat mollior unda mihi. |
| 91 | frigora ne possim gelidi sentire profundi, |
| 92 | qui calet in cupido pectore, praestat amor. |
| 93 | quo magis accedo propioraque litora fiunt, |
| 94 | quoque minus restat, plus libet ire mihi. |
| 95 | cum vero possum cerni quoque, protinus addis |
| 96 | spectatrix animos, ut valeamque facis. |
| 97 | nunc etiam nando dominae placuisse laboro, |
| 98 | atque oculis iacto bracchia nostra tuis. |
| 99 | te tua vix prohibet nutrix descendere in altum; |
| 100 | hoc quoque enim vidi, nec mihi verba dabas. |
| 101 | nec tamen effecit, quamvis retinebat euntem, |
| 102 | ne fieret prima pes tuus udus aqua. |
| 103 | excipis amplexu feliciaque oscula iungis - |
| 104 | oscula, di magni, trans mare digna peti! |
| 105 | eque tuis demptos umeris mihi tradis amictus |
| 106 | et madidam siccas aequoris imbre comam. |
| 107 | cetera nox et nos et turris conscia novit |
| 108 | quodque mihi lumen per vada monstrat iter. |
| 109 | non magis illius numerari gaudia noctis |
| 110 | Hellespontiaci quam maris alga potest; |
| 111 | quo brevius spatium nobis ad furta dabatur, |
| 112 | hoc magis est cautum, ne foret illud iners. |
| 113 | iamque fugatura Tithoni coniuge noctem |
| 114 | praevius Aurorae Lucifer ortus erat; |
| 115 | oscula congerimus properata sine ordine raptim |
| 116 | et querimur parvas noctibus esse moras. |
| 117 | atque ita cunctatus monitu nutricis amaro |
| 118 | frigida deserta litora turre peto. |
| 119 | digredimur flentes repetoque ego virginis aequor |
| 120 | respiciens dominam, dum licet, usque meam. |
| 121 | siqua fides vero est, veniens hinc esse natator, |
| 122 | cum redeo, videor naufragus esse mihi. |
| 123 | hoc quoque, si credes: ad te via prona videtur; |
| 124 | a te cum redeo, clivus inertis aquae. |
| 125 | invitus repeto patriam; quis credere possit? |
| 126 | invitus certe nunc moror urbe mea. |
| 127 | ei mihi! cur animis iuncti secernimur undis |
| 128 | unaque mens, tellus non habet una duos? |
| 129 | vel tua me Sestus, vel te mea sumat Abydos; |
| 130 | tam tua terra mihi, quam tibi nostra placet. |
| 131 | cur ego confundor, quotiens confunditur aequor? |
| 132 | cur mihi causa levis, ventus, obesse potest? |
| 133 | iam nostros curvi norunt delphines amores |
| 134 | ignotum nec me piscibus esse reor. |
| 135 | iam patet attritus solitarum limes aquarum, |
| 136 | non aliter multa quam via pressa rota. |
| 137 | quod mihi non esset nisi sic iter, ante querebar; |
| 138 | at nunc per ventos hoc quoque deesse queror. |
| 139 | fluctibus immodicis Athamantidos aequora canent |
| 140 | vixque manet portu tuta carina suo; |
| 141 | hoc mare, cum primum de virgine nomina mersa, |
| 142 | quae tenet, est nanctum, tale fuisse puto. |
| 143 | est satis amissa locus hic infamis ab Helle est, |
| 144 | utque mihi parcat, nomine crimen habet. |
| 145 | invideo Phrixo, quem per freta tristia tutum |
| 146 | aurea lanigero vellere vexit ovis; |
| 147 | nec tamen officium pecoris navisve requiro, |
| 148 | dummodo, quas findam corpore, dentur aquae. |
| 149 | arte egeo nulla; fiat modo copia nandi, |
| 150 | idem navigium, navita, vector ero |
| 151 | nec sequor aut Helicen aut qua Tyros utitur Arcton; |
| 152 | publica non curat sidera noster amor. |
| 153 | Andromedan alius spectet claramque Coronam |
| 154 | quaeque micat gelido Parrhasis Ursa polo; |
| 155 | at mihi quod Perseus et cum Iove Liber amarunt, |
| 156 | indicium dubiae non placet esse viae. |
| 157 | est aliud lumen, multo mihi certius istis, |
| 158 | non errat tenebris quo duce noster amor; |
| 159 | hoc ego dum spectem, Colchos et in ultima Ponti |
| 160 | quaque viam fecit Thessala pinus eam |
| 161 | et iuvenem possim superare Palaemona nando |
| 162 | morsaque quem subito reddidit herba deum. |
| 163 | saepe per adsiduos languent mea bracchia motus, |
| 164 | vixque per immensas fessa trahuntur aquas. |
| 165 | his ego cum dixi: 'pretium non vile laboris, |
| 166 | iam dominae vobis colla tenenda dabo,' |
| 167 | protinus illa valent, atque ad sua praemia tendunt, |
| 168 | ut celer Eleo carcere missus equus. |
| 169 | ipse meos igitur servo, quibus uror, amores |
| 170 | teque, magis caelo digna puella, sequor. |
| 171 | digna quidem caelo, sed adhuc tellure morare, |
| 172 | aut dic, ad superos et mihi qua sit iter! |
| 173 | hic es et exigue misero contingis amanti, |
| 174 | cumque mea fiunt turbida mente freta. |
| 175 | quid mihi, quod lato non separor aequore, prodest? |
| 176 | num minus haec nobis tam brevis obstat aqua? |
| 177 | an malim, dubito, toto procul orbe remotus |
| 178 | cum domina longe spem quoque habere meam. |
| 179 | quo propius nunc es, flamma propiore calesco |
| 180 | et res non semper, spes mihi semper adest. |
| 181 | paene manu quod amo, tanta est vicinia, tango; |
| 182 | saepe sed, heu, lacrimas hoc mihi 'paene' movet! |
| 183 | velle quid est aliud fugientia prendere poma |
| 184 | spemque suo refugi fluminis ore sequi? |
| 185 | ergo ego te numquam, nisi cum volet unda, tenebo |
| 186 | et me felicem nulla videbit hiems, |
| 187 | cumque minus firmum nil sit quam ventus et unda, |
| 188 | in ventis et aqua spes mea semper erit? |
| 189 | aestus adhuc tamen est. quid, cum mihi laeserit aequor |
| 190 | Plias et Arctophylax Oleniumque pecus? |
| 191 | aut ego non novi, quam sim temerarius, aut me |
| 192 | in freta non cautus tum quoque mittet Amor; |
| 193 | neve putes id me, quod abest, promittere, tempus, |
| 194 | pignora polliciti non tibi tarda dabo. |
| 195 | sit tumidum paucis etiam nunc noctibus aequor; |
| 196 | ire per invitas experiemur aquas. |
| 197 | aut mihi continget felix audacia salvo |
| 198 | aut mors solliciti finis amoris erit. |
| 199 | optabo tamen ut partis expellar in illas |
| 200 | et teneant portus naufraga membra tuos. |
| 201 | flebis enim tactuque meum dignabere corpus |
| 202 | et 'mortis,' dices, 'huic ego causa fui!' |
| 203 | scilicet interitus offenderis omine nostri, |
| 204 | litteraque invisa est hac mea parte tibi. |
| 205 | desino; parce queri. sed ut et mare finiat iram, |
| 206 | accedant, quaeso, fac tua vota meis. |
| 207 | pace brevi nobis opus est, dum transferor isto; |
| 208 | cum tua contigero litora, perstet hiems! |
| 209 | istic est aptum nostrae navale carinae |
| 210 | et melius nulla stat mea puppis aqua. |
| 211 | illic me claudat Boreas, ubi dulce morari est; |
| 212 | tunc piger ad nandum, tunc ego cautus ero |
| 213 | nec faciam surdis convicia fluctibus ulla |
| 214 | triste nataturo nec querar esse fretum. |
| 215 | me pariter venti teneant tenerique lacerti, |
| 216 | per causas istic impediarque duas |
| 217 | cum patietur hiems, remis ego corporis utar; |
| 218 | lumen in adspectu tu modo semper habe. |
| 219 | interea pro me pernoctet epistula tecum, |
| 220 | quam precor ut minima prosequar ipse mora. |