Ovidius, Heroides, I. Penelope Ulixi
| 1 | Haec tua Penelope lento tibi mittit, Ulixe |
| 2 | nil mihi rescribas attinet: ipse veni! |
| 3 | Troia iacet certe, Danais invisa puellis; |
| 4 | vix Priamus tanti totaque Troia fuit. |
| 5 | o utinam tum, cum Lacedaemona classe petebat, |
| 6 | obrutus insanis esset adulter aquis! |
| 7 | non ego deserto iacuissem frigida lecto, |
| 8 | nec quererer tardos ire relicta dies; |
| 9 | nec mihi quaerenti spatiosam fallere noctem |
| 10 | lassaret viduas pendula tela manus. |
| 11 | Quando ego non timui graviora pericula veris? |
| 12 | res est solliciti plena timoris amor. |
| 13 | in te fingebam violentos Troas ituros; |
| 14 | nomine in Hectoreo pallida semper eram. |
| 15 | sive quis Antilochum narrabat ab hoste revictum, |
| 16 | Antilochus nostri causa timoris erat; |
| 17 | sive Menoetiaden falsis cecidisse sub armis, |
| 18 | flebam successu posse carere dolos. |
| 19 | sanguine Tlepolemus Lyciam tepefecerat hastam; |
| 20 | Tlepolemi leto cura novata mea est. |
| 21 | denique, quisquis erat castris iugulatus Achivis, |
| 22 | frigidius glacie pectus amantis erat. |
| 23 | Sed bene consuluit casto deus aequus amori. |
| 24 | versa est in cineres sospite Troia viro. |
| 25 | Argolici rediere duces, altaria fumant; |
| 26 | ponitur ad patrios barbara praeda deos. |
| 27 | grata ferunt nymphae pro salvis dona maritis; |
| 28 | illi victa suis Troica fata canunt. |
| 29 | mirantur iustique senes trepidaeque puellae; |
| 30 | narrantis coniunx pendet ab ore viri. |
| 31 | atque aliquis posita monstrat fera proelia mensa, |
| 32 | pingit et exiguo Pergama tota mero: |
| 33 | 'hac ibat Simois; haec est Sigeia tellus; |
| 34 | hic steterat Priami regia celsa senis. |
| 35 | illic Aeacides, illic tendebat Ulixes; |
| 36 | hic lacer admissos terruit Hector equos.' |
| 37 | Omnia namque tuo senior te quaerere misso |
| 38 | rettulerat nato Nestor, at ille mihi. |
| 39 | rettulit et ferro Rhesumque Dolonaque caesos, |
| 40 | utque sit hic somno proditus, ille dolo. |
| 41 | ausus es - o nimium nimiumque oblite tuorum! - |
| 42 | Thracia nocturno tangere castra dolo |
| 43 | totque simul mactare viros, adiutus ab uno! |
| 44 | at bene cautus eras et memor ante mei! |
| 45 | usque metu micuere sinus, dum victor amicum |
| 46 | dictus es Ismariis isse per agmen equis. |
| 47 | Sed mihi quid prodest vestris disiecta lacertis |
| 48 | Ilios et, murus quod fuit, esse solum, |
| 49 | si maneo, qualis Troia durante manebam, |
| 50 | virque mihi dempto fine carendus abest? |
| 51 | diruta sunt aliis, uni mihi Pergama restant, |
| 52 | incola captivo quae bove victor arat. |
| 53 | iam seges est, ubi Troia fuit, resecandaque falce |
| 54 | luxuriat Phrygio sanguine pinguis humus; |
| 55 | semisepulta virum curvis feriuntur aratris |
| 56 | ossa, ruinosas occulit herba domos. |
| 57 | victor abes, nec scire mihi, quae causa morandi, |
| 58 | aut in quo lateas ferreus orbe, licet! |
| 59 | Quisquis ad haec vertit peregrinam litora puppim, |
| 60 | ille mihi de te multa rogatus abit, |
| 61 | quamque tibi reddat, si te modo viderit usquam, |
| 62 | traditur huic digitis charta notata meis. |
| 63 | nos Pylon, antiqui Neleia Nestoris arva, |
| 64 | misimus; incerta est fama remissa Pylo. |
| 65 | misimus et Sparten; Sparte quoque nescia veri. |
| 66 | quas habitas terras, aut ubi lentus abes? |
| 67 | utilius starent etiamnunc moenia Phoebi - |
| 68 | irascor votis, heu, levis ipsa meis! |
| 69 | scirem ubi pugnares, et tantum bella timerem, |
| 70 | et mea cum multis iuncta querela foret. |
| 71 | quid timeam, ignoro - timeo tamen omnia demens, |
| 72 | et patet in curas area lata meas. |
| 73 | quaecumque aequor habet, quaecumque pericula tellus, |
| 74 | tam longae causas suspicor esse morae. |
| 75 | haec ego dum stulte metuo, quae vestra libido est, |
| 76 | esse peregrino captus amore potes. |
| 77 | forsitan et narres, quam sit tibi rustica coniunx, |
| 78 | quae tantum lanas non sinat esse rudes. |
| 79 | fallar, et hoc crimen tenues vanescat in auras, |
| 80 | neve, revertendi liber, abesse velis! |
| 81 | Me pater Icarius viduo discedere lecto |
| 82 | cogit et immensas increpat usque moras. |
| 83 | increpet usque licet - tua sum, tua dicar oportet; |
| 84 | Penelope coniunx semper Ulixis ero. |
| 85 | ille tamen pietate mea precibusque pudicis |
| 86 | frangitur et vires temperat ipse suas. |
| 87 | Dulichii Samiique et quos tulit alta Zacynthos, |
| 88 | turba ruunt in me luxuriosa proci, |
| 89 | inque tua regnant nullis prohibentibus aula; |
| 90 | viscera nostra, tuae dilacerantur opes. |
| 91 | quid tibi Pisandrum Polybumque Medontaque dirum |
| 92 | Eurymachique avidas Antinoique manus |
| 93 | atque alios referam, quos omnis turpiter absens |
| 94 | ipse tuo partis sanguine rebus alis? |
| 95 | Irus egens pecorisque Melanthius actor edendi |
| 96 | ultimus accedunt in tua damna pudor. |
| 97 | Tres sumus inbelles numero, sine viribus uxor |
| 98 | Laertesque senex Telemachusque puer. |
| 99 | ille per insidias paene est mihi nuper ademptus, |
| 100 | dum parat invitis omnibus ire Pylon. |
| 101 | di, precor, hoc iubeant, ut euntibus ordine fatis |
| 102 | ille meos oculos conprimat, ille tuos! |
| 103 | hac faciunt custosque boum longaevaque nutrix, |
| 104 | Tertius inmundae cura fidelis harae; |
| 105 | sed neque Laertes, ut qui sit inutilis armis, |
| 106 | hostibus in mediis regna tenere potest - |
| 107 | Telemacho veniet, vivat modo, fortior aetas; |
| 108 | nunc erat auxiliis illa tuenda patris - |
| 109 | nec mihi sunt vires inimicos pellere tectis. |
| 110 | tu citius venias, portus et ara tuis! |
| 111 | est tibi sitque, precor, natus, qui mollibus annis |
| 112 | in patrias artes erudiendus erat. |
| 113 | respice Laerten; ut tu sua lumina condas, |
| 114 | extremum fati sustinet ille diem. |
| 115 | Certe ego, quae fueram te discedente puella, |
| 116 | protinus ut venias, facta videbor anus. |