Ovidius, Epistulae ex Ponto, 4, XVI. Ad invidum
| 1 | Invide, quid laceras Nasonis carmina rapti? |
| 2 | Non solet ingeniis summa nocere dies |
| 3 | famaque post cineres maior venit et mihi nomen |
| 4 | tum quoque, cum vivis adnumerarer, erat, |
| 5 | cumque foret Marsus magnique Rabirius oris |
| 6 | Iliacusque Macer sidereusque Pedo |
| 7 | et qui Iunonem laesisset in Hercule, Carus, |
| 8 | Iunonis si iam non gener ille foret, |
| 9 | quique dedit Latio carmen regale, Severus |
| 10 | et cum subtili Priscus uterque Numa, |
| 11 | quique vel inparibus numeris, Montane, vel aequis |
| 12 | sufficis et gemino carmine nomen habes, |
| 13 | et qui Penelopae rescribere iussit Ulixem |
| 14 | errantem saevo per duo lustra mari, |
| 15 | quique suam Troezena inperfectumque dierum |
| 16 | deseruit celeri morte Sabinus opus, |
| 17 | ingeniique sui dictus cognomine Largus, |
| 18 | Gallica qui Phrygium duxit in arva senem, |
| 19 | quique canit domito Camerinus ab Hectore Troiam, |
| 20 | quique sua nomen Phyllide Tuscus habet, |
| 21 | velivolique maris vates, cui credere posses |
| 22 | carmina caeruleos composuisse deos, |
| 23 | quique acies Libycas Romanaque proelia dixit, |
| 24 | et scriptor Marius dexter in omne genus, |
| 25 | Trinacriusque suae Perseidos auctor et auctor |
| 26 | Tantalidae reducis Tyndaridosque Lupus, |
| 27 | et qui Maeoniam Phaeacida vertit, et, une |
| 28 | Pindaricae fidicen, tu quoque, Rufe, lyrae, |
| 29 | Musaque Turrani tragicis innixa coturnis |
| 30 | et tua cum socco Musa, Melisse, levi; |
| 31 | cum Varius Graccusque darent fera dicta tyrannis, |
| 32 | Callimachi Proculus molle teneret iter, |
| 33 | Tityron antiquas Passerque rediret ad herbas |
| 34 | aptaque venanti Grattius arma daret, |
| 35 | Naidas a satyris caneret Fontanus amatas, |
| 36 | clauderet inparibus verba Capella modis, |
| 37 | cumque forent alii, quorum mihi cuncta referre |
| 38 | nomina longa mora est, carmina vulgus habet, |
| 39 | essent et iuvenes, quorum quod inedita cura est, |
| 40 | adpellandorum nil mihi iuris adest. |
| 41 | Te tamen in turba non ausim, Cotta, silere, |
| 42 | Pieridum lumen praesidiumque fori, |
| 43 | maternos Cottas cui Messalasque paternos, |
| 44 | Maxime, nobilitas ingeminata dedit. |
| 45 | Dicere si fas est, claro mea nomine Musa |
| 46 | atque inter tantos quae legeretur erat. |
| 47 | Ergo submotum patria proscindere, Livor, |
| 48 | desine neu cineres sparge, cruente, meos! |
| 49 | Omnia perdidimus, tantummodo vita relicta est, |
| 50 | praebeat ut sensum materiamque mali. |
| 51 | Quid iuvat extinctos ferrum demittere in artus? |
| 52 | Non habet in nobis iam nova plaga locum. |