Ovidius, Epistulae ex Ponto, 4, XIV. Tuticano
| 1 | Haec tibi mittuntur, quem sum modo carmine questus |
| 2 | non aptum numeris nomen habere meis, |
| 3 | in quibus, excepto quod adhuc utcumque valemus, |
| 4 | nil te praeterea quod iuvet invenies. |
| 5 | Ipsa quoque est invisa salus suntque ultima vota, |
| 6 | quolibet ex istis scilicet ire locis. |
| 7 | Nulla mihi cura est terra quo mittar ab ista, |
| 8 | hac quia, quam video, gratior omnis erit: |
| 9 | in medias Syrtes, mediam mea vela Charybdin |
| 10 | mittite, praesenti dum careamus humo. |
| 11 | Styx quoque, si quid ea est, bene commutabitur Histro, |
| 12 | si quid et inferius quam Styga mundus habet. |
| 13 | Gramina cultus ager, frigus minus odit hirundo, |
| 14 | proxima Marticolis quam loca Naso Getis. |
| 15 | Talia succensent propter mihi verba Tomitae |
| 16 | iraque carminibus publica mota meis. |
| 17 | Ergo ego cessabo numquam per carmina laedi |
| 18 | plectar et incauto semper ab ingenio? |
| 19 | Ergo ego, ne scribam, digitos incidere cunctor |
| 20 | telaque adhuc demens quae nocuere sequor? |
| 21 | Ad veteres scopulos iterum devertor et illas |
| 22 | in quibus offendit naufraga puppis aquas? |
| 23 | Sed nihil admisi, nulla est mea culpa, Tomitae, |
| 24 | quos ego, cum loca sim vestra perosus, amo. |
| 25 | Quilibet excutiat nostri monimenta laboris: |
| 26 | littera de vobis est mea questa nihil! |
| 27 | Frigus et incursus omni de parte timendos |
| 28 | et quod pulsetur murus ab hoste queror. |
| 29 | In loca, non homines verissima crimina dixi: |
| 30 | culpatis vestrum vos quoque saepe solum. |
| 31 | Esset perpetuo sua quam vitabilis Ascra |
| 32 | ausa est agricolae Musa docere senis, |
| 33 | et fuerat genitus terra qui scripsit in illa, |
| 34 | intumuit vati tamen Ascra suo. |
| 35 | Quis patriam sollerte magis dilexit Ulixe? |
| 36 | Hoc tamen asperitas indice docta loci est. |
| 37 | Non loca, sed mores scriptis vexavit amaris |
| 38 | Scepsius Ausonios actaque Roma rea est; |
| 39 | falsa tamen passa est aequa convicia mente |
| 40 | obfuit auctori nec fera lingua suo. |
| 41 | At malus interpres populi mihi concitat iram |
| 42 | inque novum crimen carmina nostra vocat. |
| 43 | Tam felix utinam quam pectore candidus essem! |
| 44 | Extat adhuc nemo saucius ore meo. |
| 45 | Adde quod, Illyrica si iam pice nigrior essem, |
| 46 | non mordenda mihi turba fidelis erat. |
| 47 | Molliter a vobis mea sors excepta, Tomitae, |
| 48 | tam mites Graios indicat esse viros. |
| 49 | Gens mea Paeligni regioque domestica Sulmo |
| 50 | non potuit nostris lenior esse malis. |
| 51 | Quem vix incolumi cuiquam salvoque daretis, |
| 52 | is datus a vobis est mihi nuper honor: |
| 53 | solus adhuc ego sum vestris inmunis in oris |
| 54 | exceptis, si qui munera legis habent; |
| 55 | tempora sacrata mea sunt velata corona, |
| 56 | publicus invito quam favor inposuit. |
| 57 | Quam grata est igitur Latonae Delia tellus, |
| 58 | erranti tutum quae dedit una locum, |
| 59 | tam mihi cara Tomis, patria quae sede fugatis |
| 60 | tempus ad hoc nobis hospita fida manet; |
| 61 | di modo fecissent, placidae spem posset habere |
| 62 | pacis et a gelido longius axe foret. |