Ovidius, Epistulae ex Ponto, 4, XI. Gallioni
| 1 | Gallio, crimen erit vix excusabile nobis |
| 2 | carmine te nomen non habuisse meo; |
| 3 | tu quoque enim, memini, caelesti cuspide facta |
| 4 | fovisti lacrimis vulnera nostra tuis. |
| 5 | Atque utinam rapti iactura laesus amici |
| 6 | sensisses ultra quod quererere nihil! |
| 7 | Non ita dis placuit, qui te spoliare pudica |
| 8 | coniuge crudeles non habuere nefas. |
| 9 | Nuntia nam luctus mihi nuper epistula venit |
| 10 | lectaque cum lacrimis sunt tua damna meis. |
| 11 | Sed neque solari prudentem stultior ausim |
| 12 | verbaque doctorum nota referre tibi, |
| 13 | finitumque tuum, si non ratione, dolorem |
| 14 | ipsa iam pridem suspicor esse mora. |
| 15 | Dum tua pervenit, dum littera nostra recurrens |
| 16 | tot maria ac terras permeat, annus abit. |
| 17 | Temporis officium est solacia dicere certi, |
| 18 | dum dolor in cursu est et petit aeger opem. |
| 19 | At cum longa dies sedavit vulnera mentis, |
| 20 | intempestive qui movet illa novat. |
| 21 | Adde, quod - atque utinam verum mihi venerit omen! - |
| 22 | coniugio felix iam potes esse novo. |