Ovidius, Epistulae ex Ponto, 3, VII. Ad amicos
| 1 | Verba mihi desunt eadem tam saepe roganti |
| 2 | iamque pudet vanas fine carere preces. |
| 3 | Taedia consimili fieri de carmine vobis, |
| 4 | quidque petam, cunctos edidicisse reor. |
| 5 | Nostraque quid portet iam nostis epistula, quamvis |
| 6 | charta sit a vinclis non labefacta suis. |
| 7 | Ergo mutetur scripti sententia nostri, |
| 8 | ne totiens contra quam rapit amnis eam. |
| 9 | Quod bene de vobis speravi, ignoscite, amici: |
| 10 | talia peccandi iam mihi finis erit. |
| 11 | Nec gravis uxori dicar, quae scilicet in me |
| 12 | quam proba tam timida est experiensque parum. |
| 13 | Hoc quoque, Naso, feres, etenim peiora tulisti: |
| 14 | iam tibi sentiri sarcina nulla potest. |
| 15 | Ductus ab armento taurus detrectet aratrum |
| 16 | subtrahat et duro colla novella iugo. |
| 17 | Nos, quibus adsuerit fatum crudeliter uti, |
| 18 | ad mala iam pridem non sumus ulla rudes. |
| 19 | Venimus in Geticos fines: moriamur in illis, |
| 20 | Parcaque ad extremum qua mea coepit eat! |
| 21 | Spem iuvat amplecti, quae non iuvat inrita semper, |
| 22 | et, fieri cupias si qua, futura putes. |
| 23 | Proximus huic gradus est bene desperare salutem |
| 24 | seque semel vera scire perisse fide. |
| 25 | Curando fieri quaedam maiora videmus |
| 26 | vulnera, quae melius non tetigisse fuit. |
| 27 | Mitius ille perit, subita qui mergitur unda, |
| 28 | quam sua qui tumidis brachia iactat aquis. |
| 29 | Cur ego concepi Scythicis me posse carere |
| 30 | finibus et terra prosperiore frui? |
| 31 | Cur aliquid de me speravi lenius umquam? |
| 32 | An fortuna mihi sic mea nota fuit? |
| 33 | Torqueor en gravius repetitaque forma locorum |
| 34 | exilium renovat triste recensque facit. |
| 35 | Est tamen utilius studium cessasse meorum |
| 36 | quam, quas admorint, non valuisse preces. |
| 37 | Magna quidem res est, quam non audetis, amici, |
| 38 | sed si quis peteret, qui dare vellet erat. |
| 39 | Dummodo non nobis hoc Caesaris ira negarit, |
| 40 | fortiter Euxinis inmoriemur aquis. |