Ovidius, Epistulae ex Ponto, 3, I. Uxori
| 1 | Aequor Iasonio pulsatum remige primum |
| 2 | quaeque nec hoste fero nec nive, terra, cares, |
| 3 | ecquod erit tempus quo vos ego Naso relinquam, |
| 4 | in minus hostili iussus abesse loco? |
| 5 | An mihi barbaria vivendum semper in ista |
| 6 | inque Tomitana condar oportet humo? |
| 7 | Pace tua, si pax ulla est tua, Pontica tellus, |
| 8 | finitimus rapido quam terit hostis equo, |
| 9 | pace tua dixisse velim: 'Tu pessima duro |
| 10 | pars es in exilio, tu mala nostra gravas. |
| 11 | Tu neque ver sentis cinctum florente corona, |
| 12 | tu neque messorum corpora nuda vides, |
| 13 | nec tibi pampineas autumnus porrigit uvas, |
| 14 | cuncta sed inmodicum tempora frigus habent. |
| 15 | Tu glacie freta vincta tenes, et in aequore piscis |
| 16 | inclusus tecta saepe natavit aqua. |
| 17 | Nec tibi sunt fontes, laticis nisi paene marini, |
| 18 | qui potus dubium sistat alatne sitim. |
| 19 | Rara, neque haec felix, in apertis eminet arvis |
| 20 | arbor et in terra est altera forma maris. |
| 21 | Non avis obloquitur, nisi silvis si qua remota |
| 22 | aequoreas rauco gutture potat aquas. |
| 23 | Tristia per vacuos horrent absinthia campos |
| 24 | conveniensque suo messis amara loco. |
| 25 | Adde metus et quod murus pulsatur ab hoste |
| 26 | tinctaque mortifera tabe sagitta madet, |
| 27 | quod procul haec regio est et ab omni devia cursu |
| 28 | nec pede quo quisquam nec rate tutus eat. |
| 29 | Non igitur mirum finem quaerentibus horum |
| 30 | altera si nobis usque rogatur humus. |
| 31 | Te magis est mirum non hoc evincere, coniunx, |
| 32 | inque meis lacrimas posse tenere malis. |
| 33 | Quid facias quaeris? Quaeras hoc scilicet ipsum, |
| 34 | invenies, vere si reperire voles. |
| 35 | Velle parum est: cupias ut re potiaris oportet |
| 36 | et faciat somnos haec tibi cura breves. |
| 37 | Velle reor multos: quis enim mihi tam sit iniquus |
| 38 | optet ut exilium pace carere meum? |
| 39 | Pectore te toto cunctisque incumbere nervis |
| 40 | et niti pro me nocte dieque decet. |
| 41 | Utque iuvent alii, tu debes vincere amicos |
| 42 | uxor et ad partis prima venire tuas. |
| 43 | Magna tibi inposita est nostris persona libellis: |
| 44 | coniugis exemplum diceris esse bonae. |
| 45 | Hanc cave degeneres, ut sint praeconia nostra |
| 46 | vera; vide Famae quod tuearis opus. |
| 47 | Ut nihil ipse querar, tacito me Fama queretur, |
| 48 | quae debet fuerit ni tibi cura mei. |
| 49 | Exposuit memet populo Fortuna videndum |
| 50 | et plus notitiae quam fuit ante dedit. |
| 51 | Notior est factus Capaneus a fulminis ictu, |
| 52 | notus humo mersis Amphiaraus equis. |
| 53 | Si minus errasset, notus minus esset Ulixes, |
| 54 | magna Philoctetae vulnere fama suo est. |
| 55 | Si locus est aliquis tanta inter nomina parvis, |
| 56 | nos quoque conspicuos nostra ruina facit. |
| 57 | Nec te nesciri patitur mea pagina, qua non |
| 58 | inferius Coa Bittide nomen habes. |
| 59 | Quicquid ages igitur, scena spectabere magna |
| 60 | et pia non paucis testibus uxor eris. |
| 61 | Crede mihi, quotiens laudaris carmine nostro, |
| 62 | qui legit has laudes, an mereare rogat. |
| 63 | Utque favere reor plures virtutibus istis, |
| 64 | sic tua non paucae carpere facta volent. |
| 65 | Quarum tu praesta ne livor dicere possit: |
| 66 | 'Haec est pro miseri lenta salute viri'. |
| 67 | Cumque ego deficiam nec possim ducere currum, |
| 68 | fac tu sustineas debile sola iugum. |
| 69 | Ad medicum specto venis fugientibus aeger: |
| 70 | ultima pars animae dum mihi restat, ades, |
| 71 | quodque ego praestarem, si te magis ipse valerem, |
| 72 | id mihi, cum valeas fortius ipsa, refer. |
| 73 | Exigit hoc socialis amor foedusque maritum. |
| 74 | Moribus hoc, coniunx, exigis ipsa tuis. |
| 75 | Hoc domui debes de qua censeris, ut illam |
| 76 | non magis officiis quam probitate colas. |
| 77 | Cuncta licet facias, nisi eris laudabilis uxor, |
| 78 | non poterit credi Marcia culta tibi. |
| 79 | Nec sumus indigni nec, si vis vera fateri, |
| 80 | debetur meritis gratia nulla meis. |
| 81 | Redditur illa quidem grandi cum fenore nobis |
| 82 | nec te, si cupiat, laedere rumor habet, |
| 83 | sed tamen hoc factis adiunge prioribus unum, |
| 84 | pro nostris ut sis ambitiosa malis, |
| 85 | Ut minus infesta iaceam regione labora, |
| 86 | clauda nec officii pars erit ulla tui. |
| 87 | Magna peto, sed non tamen invidiosa roganti, |
| 88 | utque ea non teneas, tuta repulsa tua est. |
| 89 | Nec mihi suscense, totiens si carmine nostro |
| 90 | quod facis ut facias teque imitere rogo. |
| 91 | Fortibus adsuevit tubicen prodesse suoque |
| 92 | dux bene pugnantis incitat ore viros. |
| 93 | Nota tua est probitas testataque tempus in omne: |
| 94 | sit virtus etiam non probitate minor. |
| 95 | Nec tibi Amazonia est pro me sumenda securis |
| 96 | aut excisa levi pelta gerenda manu. |
| 97 | Numen adorandum est, non ut mihi fiat amicum, |
| 98 | sed sit ut iratum quam fuit ante minus. |
| 99 | Gratia si nulla est, lacrimae tibi gratia fient: |
| 100 | hac potes aut nulla parte movere deos. |
| 101 | Quae tibi ne desint, bene per mala nostra cavetur |
| 102 | meque viro flendi copia dives adest; |
| 103 | utque meae res sunt, omni, puto, tempore flebis: |
| 104 | has fortuna tibi nostra ministrat opes. |
| 105 | Si mea mors redimenda tua, quod abominor, esset, |
| 106 | Admeti coniunx quam sequereris erat. |
| 107 | Aemula Penelopes fieres, si fraude pudica |
| 108 | instantis velles fallere nupta procos. |
| 109 | Si comes extincti manes sequerere mariti, |
| 110 | esset dux facti Laudamia tui. |
| 111 | Iphias ante oculos tibi erat ponenda volenti |
| 112 | corpus in accensos mittere forte rogos. |
| 113 | Morte nihil opus est, nihil Icariotide tela: |
| 114 | Caesaris est coniunx ore precanda tuo |
| 115 | quae praestat virtute sua, ne prisca vetustas |
| 116 | laude pudicitiae saecula nostra premat, |
| 117 | quae Veneris formam, mores Iunonis habendo |
| 118 | sola est caelesti digna reperta toro. |
| 119 | Quid trepidas et adire times? Non inpia Progne |
| 120 | filiave Aeetae voce movenda tua est, |
| 121 | nec nurus Aegypti, nec saeva Agamemnonis uxor, |
| 122 | Scyllaque quae Siculas inguine terret aquas, |
| 123 | Telegonive parens vertendis nata figuris |
| 124 | nexaque nodosas angue Medusa comas, |
| 125 | femina sed princeps, in qua Fortuna videre |
| 126 | se probat et caecae crimina falsa tulit, |
| 127 | qua nihil in terris ad finem solis ab ortu |
| 128 | clarius excepto Caesare mundus habet. |
| 129 | Eligito tempus captatum saepe rogandi, |
| 130 | exeat adversa ne tua navis aqua. |
| 131 | Non semper sacras reddunt oracula sortis |
| 132 | ipsaque non omni tempore fana patent. |
| 133 | Cum status Urbis erit qualem nunc auguror esse, |
| 134 | et nullus populi contrahet ora dolor, |
| 135 | cum domus Augusti Capitoli more colenda |
| 136 | laeta, quod est et sit, plenaque pacis erit, |
| 137 | tum tibi di faciant adeundi copia fiat, |
| 138 | profectura aliquid tum tua verba putes. |
| 139 | Si quid aget maius, differ tua coepta caveque |
| 140 | spem festinando praecipitare meam. |
| 141 | Nec rursus iubeo, dum sit vacuissima, quaeras: |
| 142 | corporis ad curam vix vacat illa sui. |
| 143 | Omnia per rerum turbam tu quoque oportet eas. |
| 144 | Cum tibi contigerit vultum Iunonis adire, |
| 145 | fac sis personae quam tueare memor. |
| 146 | Nec factum defende meum: mala causa silenda est. |
| 147 | Nil nisi sollicitae sint tua verba preces. |
| 148 | Tum lacrimis demenda mora est submissaque terra |
| 149 | ad non mortalis brachia tende pedes. |
| 150 | Tum pete nil aliud saevo nisi ab hoste recedam: |
| 151 | hostem Fortunam sit satis esse mihi. |
| 152 | Plura quidem subeunt, sed sunt turbata timore; |
| 153 | haec quoque vix poteris voce tremente loqui. |
| 154 | Suspicor hoc damno fore non tibi: sentiet illa |
| 155 | te maiestatem pertimuisse suam. |
| 156 | Nec tua si fletu scindentur verba, nocebit: |
| 157 | interdum lacrimae pondera vocis habent. |
| 158 | Lux etiam coeptis facito bona talibus adsit |
| 159 | horaque conveniens auspiciumque favens, |
| 160 | sed prius inposito sanctis altaribus igni |
| 161 | tura fer ad magnos vinaque pura deos, |
| 162 | e quibus ante omnes Augustum numen adora |
| 163 | progeniemque piam participemque tori. |
| 164 | Sint utinam mites solito tibi more tuasque |
| 165 | non duris lacrimas vultibus aspiciant! |