Ovidius, Epistulae ex Ponto, 2, VIII. Cottae Maximo
| 1 | Redditus est nobis Caesar cum Caesare nuper, |
| 2 | quos mihi misisti, Maxime Cotta, deos, |
| 3 | utque tuum munus numerum quem debet haberet, |
| 4 | est ibi Caesaribus Livia iuncta suis. |
| 5 | Argentum felix omnique beatius auro, |
| 6 | quod, fuerit pretium cum rude, numen habet! |
| 7 | Non mihi divitias dando maiora dedisses |
| 8 | caelitibus missis nostra sub ora tribus. |
| 9 | Est aliquid spectare deos et adesse putare |
| 10 | et quasi cum vero numine posse loqui. |
| 11 | Quantum ad te, redii, nec me tenet ultima tellus, |
| 12 | utque prius, media sospes in Urbe moror. |
| 13 | Caesareos video vultus, velut ante videbam: |
| 14 | vix huius voti spes fuit ulla mihi. |
| 15 | Utque salutabam numen caeleste, saluto. |
| 16 | Quod reduci tribuas, nil, puto, maius habes. |
| 17 | Quid nostris oculis nisi sola Palatia desunt? |
| 18 | Qui locus ablato Caesare vilis erit. |
| 19 | Hunc ego cum spectem, videor mihi cernere Romam; |
| 20 | nam patriae faciem sustinet ille suae. |
| 21 | Fallor an irati mihi sunt in imagine vultus, |
| 22 | torvaque nescio quid forma minantis habet? |
| 23 | Parce, vir inmenso maior virtutibus orbe, |
| 24 | iustaque vindictae supprime frena tuae. |
| 25 | Parce, precor, saecli decus indelebile nostri, |
| 26 | terrarum dominum quem sua cura facit. |
| 27 | Per patriae numen, quae te tibi carior ipso est, |
| 28 | per numquam surdos in tua vota deos |
| 29 | perque tori sociam, quae par tibi sola reperta est, |
| 30 | et cui maiestas non onerosa tua est, |
| 31 | perque tibi similem virtutis imagine natum, |
| 32 | moribus adgnosci qui tuus esse potest, |
| 33 | perque tuos vel avo dignos vel patre nepotes |
| 34 | qui veniunt magno per tua iussa gradu, |
| 35 | parte leva minima nostras et contrahe poenas |
| 36 | daque procul Scythico qui sit ab hoste locum. |
| 37 | Et tua, si fas est, a Caesare proxime Caesar, |
| 38 | numina sint precibus non inimica meis! |
| 39 | Sic fera quam primum pavido Germania vultu |
| 40 | ante triumphantis serva feratur equos, |
| 41 | sic pater in Pylios, Cumaeos mater in annos |
| 42 | vivant et possis filius esse diu! |
| 43 | Tu quoque, conveniens ingenti nupta marito, |
| 44 | accipe non dura supplicis aure preces! |
| 45 | Sic tibi vir sospes, sic sint cum prole nepotes, |
| 46 | cumque bonis nuribus quod peperere nurus! |
| 47 | Sic quem dira tibi rapuit Germania Drusum |
| 48 | pars fuerit partus sola caduca tui! |
| 49 | Sic tibi mature fraterni funeris ultor |
| 50 | purpureus niveis filius instet equis! |
| 51 | Adnuite o! timidis, mitissima numina, votis; |
| 52 | praesentis aliquid prosit habere deos. |
| 53 | Caesaris adventu tuta gladiator harena |
| 54 | exit et auxilium non leve vultus habet. |
| 55 | Nos quoque vestra iuvat quod, qua licet, ora videmus, |
| 56 | intrata est superis quod domus una tribus. |
| 57 | Felices illi qui non simulacra, sed ipsos |
| 58 | quique deum coram corpora vera vident! |
| 59 | Quod quoniam nobis invidit inutile fatum, |
| 60 | quos dedit ars vultus effigiemque colo. |
| 61 | Sic homines novere deos, quos arduus aether |
| 62 | occulit, et colitur pro Iove forma Iovis. |
| 63 | Denique, quae mecum est et erit sine fine, cavete |
| 64 | ne sit in inviso vestra figura loco. |
| 65 | Nam caput e nostra citius cervice recedet |
| 66 | et patiar fossis lumen abire genis |
| 67 | quam caream raptis, o publica numina, vobis: |
| 68 | vos eritis nostrae portus et ara fugae. |
| 69 | Vos ego complectar, Geticis si cingar ab armis, |
| 70 | utque meas aquilas, signa sequar. |
| 71 | Aut ego me fallo nimioque cupidine ludor |
| 72 | aut spes exilii commodioris adest; |
| 73 | nam minus et minus est facies in imagine tristis |
| 74 | visaque sunt dictis adnuere ora meis. |
| 75 | Vera precor fiant timidae praesagia mentis |
| 76 | iustaque, quamvis est, sit minor ira dei. |