Ovidius, Epistulae ex Ponto, 2, VII. Attico
| 1 | Esse salutatum vult te mea littera primum |
| 2 | a male pacatis, Attice, missa Getis, |
| 3 | proxima subsequitur quid agas audire voluntas, |
| 4 | et si, quicquid agis, sit tibi cura mei. |
| 5 | Nec dubito quin sit, sed me timor ipse malorum |
| 6 | saepe supervacuos cogit habere metus. |
| 7 | Da veniam, quaeso, nimioque ignosce timori. |
| 8 | Tranquillas etiam naufragus horret aquas. |
| 9 | Qui semel est laesus fallaci piscis ab hamo |
| 10 | omnibus unca cibis aera subesse putat; |
| 11 | saepe canem longe visum fugit agna lupumque |
| 12 | credit et ipsa suam nescia vitat opem; |
| 13 | membra reformidant mollem quoque saucia tactum |
| 14 | vanaque sollicitis incitat umbra metum. |
| 15 | Sic ego Fortunae telis confixus iniquis |
| 16 | pectore concipio nil nisi triste meo. |
| 17 | Iam mihi fata liquet coeptos servantia cursus |
| 18 | per sibi consuetas semper itura vias. |
| 19 | Observare deos ne quid mihi cedat amice |
| 20 | verbaque Fortunae vix puto posse dari. |
| 21 | Est illi curae me perdere, quaeque solebat |
| 22 | esse levis, constans et bene certa nocet. |
| 23 | Crede mihi, si sum veri tibi cognitus oris - |
| 24 | nec planis nostris casibus esse puter - |
| 25 | Cinyphiae segetis citius numerabis aristas |
| 26 | altaque quam multis floreat Hybla thymis |
| 27 | et quot aves motis nitantur in aere pennis |
| 28 | quotque natent pisces aequore certus eris |
| 29 | quam tibi nostrorum statuatur summa laborum |
| 30 | quos ego sum terra, quos ego passus aqua. |
| 31 | Nulla Getis toto gens est truculentior orbe, |
| 32 | sed tamen hi nostris ingemuere malis. |
| 33 | Quae tibi si memori coner perscribere versu, |
| 34 | Ilias est fati longa futura mei. |
| 35 | Non igitur verear quo te rear esse verendum, |
| 36 | cuius amor nobis pignora mille dedit, |
| 37 | sed quia res timida est omnis miser et quia longo est |
| 38 | tempore laetitiae ianua clausa meae. |
| 39 | Iam dolor in morem venit meus, utque caducis |
| 40 | percussu crebro saxa cavantur aquis, |
| 41 | sic ego continuo Fortunae vulneror ictu |
| 42 | vixque habet in nobis iam nova plaga locum. |
| 43 | Nec magis adsiduo vomer tenuatur ab usu |
| 44 | nec magis est curvis Appia trita rotis |
| 45 | pectora quam mea sunt serie caecata malorum, |
| 46 | et nihil inveni quod mihi ferret opem. |
| 47 | Artibus ingenuis quaesita est gloria multis, |
| 48 | infelix perii dotibus ipse meis. |
| 49 | Vita prior vitio caret et sine labe peracta est: |
| 50 | auxilii misero nil tulit illa mihi. |
| 51 | Culpa gravis precibus donatur saepe suorum: |
| 52 | omnis pro nobis gratia muta fuit. |
| 53 | Adiuvat in duris aliquos praesentia rebus: |
| 54 | obruit hoc absens vasta procella caput. |
| 55 | Quis non horruerit tacitam quoque Caesaris iram? |
| 56 | Addita sunt poenis aspera verba meis. |
| 57 | Fit fuga temporibus levior: proiectus in aequor |
| 58 | Arcturum subii Pleiadumque minas. |
| 59 | Saepe solent hiemem placidam sentire carinae: |
| 60 | non Ithacae puppi saevior unda fuit. |
| 61 | Recta fides comitum poterat mala nostra levare: |
| 62 | ditata est spoliis perfida turba meis. |
| 63 | Mitius exilium faciunt loca: tristior ista |
| 64 | terra sub ambobus non iacet ulla polis. |
| 65 | Est aliquid patriis vicinum finibus esse: |
| 66 | ultima me tellus, ultimus orbis habet. |
| 67 | Praestat et exulibus pacem tua laurea, Caesar: |
| 68 | Pontica finitimo terra sub hoste iacet. |
| 69 | Tempus in agrorum cultu consumere dulce est: |
| 70 | non patitur verti barbarus hostis humum. |
| 71 | Temperie caeli corpusque animusque iuvatur: |
| 72 | frigore perpetuo Sarmatis ora riget. |
| 73 | Est in aqua dulci non invidiosa voluptas: |
| 74 | aequoreo bibitur cum sale mixta palus. |
| 75 | Omnia deficiunt. Animus tamen omnia vincit; |
| 76 | ille etiam vires corpus habere facit. |
| 77 | Sustineas ut onus, nitendum vertice pleno est |
| 78 | aut, flecti nervos si patiere, cades. |
| 79 | Spes quoque posse mora mitescere principis iram |
| 80 | vivere ne nolim deficiamque cavet. |
| 81 | Nec vos parva datis pauci solacia nobis, |
| 82 | quorum spectata est per mala nostra fides. |
| 83 | Coepta tene, quaeso, neque in aequore desere navem |
| 84 | meque simul serva iudiciumque tuum. |