Ovidius, Epistulae ex Ponto, 2, IV. Attico
| 1 | Accipe conloquium gelido Nasonis ab Histro, |
| 2 | Attice iudicio non dubitande meo. |
| 3 | Ecquid adhuc remanes memor infelicis amici |
| 4 | deserit an partis languida cura suas? |
| 5 | Non ita di mihi sint tristes ut credere possim |
| 6 | fasque putem iam te non meminisse mei. |
| 7 | Ante oculos nostros posita est tua semper imago |
| 8 | et videor vultus mente videre tuos. |
| 9 | Seria multa mihi tecum conlata recordor |
| 10 | nec data iucundis tempora pauca iocis. |
| 11 | Saepe citae longis visae sermonibus horae, |
| 12 | saepe fuit brevior quam mea verba dies. |
| 13 | Saepe tuas venit factum modo carmen ad auris |
| 14 | et nova iudicio subdita Musa tuo est. |
| 15 | Quod tu laudaras, populo placuisse putabam |
| 16 | - hoc pretium curae dulce recentis erat - |
| 17 | utque meus lima rasus liber esset amici, |
| 18 | non semel admonitu facta litura tuo est. |
| 19 | Nos fora viderunt pariter, nos porticus omnis, |
| 20 | nos via, nos iunctis curva theatra locis. |
| 21 | Denique tantus amor nobis, carissime, semper |
| 22 | quantus in Aeacide Nestorideque fuit. |
| 23 | Non ego, si biberes securae pocula Lethes, |
| 24 | excidere haec credam pectore posse tuo. |
| 25 | Longa dies citius brumali sidere noxque |
| 26 | tardior hiberna solstitialis erit |
| 27 | nec Babylon aestum nec frigora Pontus habebit |
| 28 | caltaque Paestanas vincet odore rosas |
| 29 | quam tibi nostrarum veniant oblivia rerum: |
| 30 | non ita pars fati candida nulla mei est. |
| 31 | Ne tamen haec dici possit fiducia mendax |
| 32 | stultaque credulitas nostra fuisse cave |
| 33 | constantique fide veterem tutare sodalem |
| 34 | qua licet et quantum non onerosus ero. |