Ovidius, Epistulae ex Ponto, 2, III. Cottae Maximo
| 1 | Maxime, qui claris nomen virtutibus aequas |
| 2 | nec sinis ingenium nobilitate premi, |
| 3 | culte mihi - quid enim status hic a funere differt? - |
| 4 | supremum vitae tempus adusque meae, |
| 5 | rem facis adflictum non aversatus amicum |
| 6 | qua non est aevo rarior ulla tuo. |
| 7 | Turpe quidem dictu, sed - si modo vera fatemur - |
| 8 | vulgus amicitias utilitate probat. |
| 9 | Cura quid expediat prius est quam quid sit honestum, |
| 10 | et cum fortuna statque caditque fides. |
| 11 | Nec facile invenias multis in milibus unum, |
| 12 | virtutem pretium qui putet esse sui. |
| 13 | Ipse decor recte facti, si praemia desint, |
| 14 | non movet et gratis paenitet esse probum. |
| 15 | Nil nisi quod prodest carum est, et detrahe menti |
| 16 | spem fructus avidae, nemo petendus erit. |
| 17 | At reditus iam quisque suos amat et sibi quid sit |
| 18 | utile sollicitis subputat articulis. |
| 19 | Illud amicitiae quondam venerabile nomen |
| 20 | prostat et in quaestu pro meretrice sedet. |
| 21 | Quo magis admiror non ut torrentibus undis |
| 22 | communis vitii te quoque labe trahi. |
| 23 | Diligitur nemo, nisi cui Fortuna secunda est. |
| 24 | Quae simul intonuit, proxima quaeque fugat. |
| 25 | En ego non paucis quondam munitus amicis, |
| 26 | dum flavit velis aura secunda meis, |
| 27 | ut fera nimboso tumuerunt aequora vento, |
| 28 | in mediis lacera nave relinquor aquis. |
| 29 | Cumque alii nolint etiam me nosse videri, |
| 30 | vix duo proiecto tresve tulistis opem. |
| 31 | Quorum tu princeps: neque enim comes esse, sed auctor |
| 32 | nec petere exemplum, sed dare dignus eras. |
| 33 | Te nihil exacto nisi nos peccasse fatentem, |
| 34 | sponte sua probitas officiumque iuvat. |
| 35 | Iudice te mercede caret per seque petenda est |
| 36 | externis virtus incomitata bonis. |
| 37 | Turpe putas abigi, quia sit miserandus, amicum, |
| 38 | quodque sit infelix, desinere esse tuum. |
| 39 | Mitius est lasso digitum subponere mento |
| 40 | mergere quam liquidis ora natandis aquis. |
| 41 | Cerne quid Aeacides post mortem praestet amico: |
| 42 | instar et hanc vitam mortis habere puta. |
| 43 | Pirithoum Theseus Stygias comitavit ad undas: |
| 44 | a Stygia quantum mors mea distat aqua? |
| 45 | Adfuit insano iuvenis Phoceus Orestae: |
| 46 | et mea non minimum culpa furoris habet. |
| 47 | Tu quoque magnorum laudes admitte virorum, |
| 48 | ut facis, et lapso quam potes adfer opem. |
| 49 | Si bene te novi, si, qui prius esse solebas, |
| 50 | nunc quoque es atque animi non cecidere tui, |
| 51 | quo Fortuna magis saevit, magis ipse resistis, |
| 52 | utque decet, ne te vicerit illa caves, |
| 53 | et, bene uti pugnes, bene pugnans efficit hostis: |
| 54 | sic eadem prodest causa nocetque mihi. |
| 55 | Scilicet indignum, iuvenis carissime, ducis |
| 56 | te fieri comitem stantis in orbe deae. |
| 57 | Firmus es et, quoniam non sunt ea qualia velles, |
| 58 | vela regis quassae qualiacumque ratis. |
| 59 | Quaeque ita concussa est ut iam casura putetur, |
| 60 | restat adhuc umeris fulta ruina tuis. |
| 61 | Ira quidem primo fuerat tua iusta nec ipso |
| 62 | lenior offensus qui mihi iure fuit, |
| 63 | quique dolor pectus tetigisset Caesaris alti, |
| 64 | illum iurabas protinus esse tuum. |
| 65 | Ut tamen audita est nostrae tibi cladis origo, |
| 66 | diceris erratis ingemuisse meis. |
| 67 | Tum tua me primum solari littera coepit |
| 68 | et laesum flecti spem dare posse deum. |
| 69 | Movit amicitiae tum te constantia longae |
| 70 | ante tuos ortus quae mihi coepta fuit, |
| 71 | et quod eras aliis factus, mihi natus amicus |
| 72 | quodque tibi in cunis oscula prima dedi, |
| 73 | quod cum vestra domus teneris mihi semper ab annis |
| 74 | culta sit, esse vetus me tibi cogit onus. |
| 75 | Me tuus ille pater, Latiae facundia linguae, |
| 76 | quae non inferior nobilitate fuit, |
| 77 | primus ut auderem committere carmina famae |
| 78 | inpulit: ingenii dux fuit ille mei. |
| 79 | Nec quo sit primum nobis a tempore cultus |
| 80 | contendo fratrem posse referre tuum. |
| 81 | Te tamen ante omnis ita sum complexus ut unus |
| 82 | quolibet in casu gratia nostra fores. |
| 83 | Ultima me tecum vidit maestisque cadentes |
| 84 | excepit lacrimas Aethalis Ilva genis, |
| 85 | cum tibi quaerenti num verus nuntius esset |
| 86 | adtulerat culpae quem mala fama meae, |
| 87 | inter confessum dubie dubieque negantem |
| 88 | haerebam pavidas dante timore notas |
| 89 | exemploque nivis quam mollit aquaticus auster, |
| 90 | gutta per attonitas ibat oborta genas. |
| 91 | Haec igitur referens et quod mea crimina primi |
| 92 | erroris venia posse latere vides, |
| 93 | respicis antiquum lassis in rebus amicum |
| 94 | fomentisque iuvas vulnera nostra tuis. |
| 95 | Pro quibus, optandi si nobis copia fiat, |
| 96 | tam bene promerito commoda mille precor. |
| 97 | Sed, si sola mihi dentur tua vota, precabor |
| 98 | ut tibi sit salvo Caesare salva parens. |
| 99 | Haec ego, cum faceres altaria pinguia ture, |
| 100 | te solitum memini prima rogare deos. |