Ovidius, Epistulae ex Ponto, 1, IX. Cottae Maximo
| 1 | Quae mihi de rapto tua venit epistula Celso |
| 2 | protinus est lacrimis umida facta meis, |
| 3 | quodque nefas dictu fieri nec posse putavi, |
| 4 | invitis oculis littera lecta tua est. |
| 5 | Nec quicquam ad nostras pervenit acerbius aures, |
| 6 | ut sumus in Ponto, perveniatque precor. |
| 7 | Ante meos oculos tamquam praesentis imago |
| 8 | haeret et extinctum vivere fingit amor. |
| 9 | Saepe refert animus lusus gravitate carentes, |
| 10 | seria cum liquida saepe peracta fide. |
| 11 | Nulla tamen subeunt mihi tempora densius illis |
| 12 | quae vellem vitae summa fuisse meae, |
| 13 | cum domus ingenti subito mea lapsa ruina |
| 14 | concidit in domini procubuitque caput. |
| 15 | Adfuit ille mihi, cum me pars magna reliquit, |
| 16 | Maxime, Fortunae nec fuit ipse comes. |
| 17 | Illum ego non aliter flentem mea funera vidi |
| 18 | ponendus quam si frater in igne foret. |
| 19 | Haesit in amplexu consolatusque iacentem est |
| 20 | cumque meis lacrimis miscuit usque suas. |
| 21 | O quotiens vitae custos invisus amarae |
| 22 | continuit promptas in mea fata manus! |
| 23 | O quotiens dixit: 'Placabilis ira deorum est: |
| 24 | vive nec ignosci tu tibi posse nega!' |
| 25 | Vox tamen illa fuit celeberrima: 'Respice quantum |
| 26 | debeat auxilium Maximus esse tibi. |
| 27 | Maximus incumbet, quaque est pietate, rogabit |
| 28 | ne sit ad extremum Caesaris ira tenax, |
| 29 | cumque suis fratris vires adhibebit et omnem, |
| 30 | quo levius doleas, experietur opem.' |
| 31 | Haec mihi verba malae minuerunt taedia vitae: |
| 32 | quae tu ne fuerint, Maxime, vana cave. |
| 33 | Huc quoque venturum mihi se iurare solebat |
| 34 | non nisi te longae ius sibi dante viae. |
| 35 | Nam tua non alio coluit penetralia ritu |
| 36 | terrarum dominos quam colis ipse deos. |
| 37 | Crede mihi, multos habeas cum dignus amicos, |
| 38 | non fuit e multis quolibet ille minor, |
| 39 | si modo non census nec clarum nomen avorum, |
| 40 | sed probitas magnos ingeniumque facit. |
| 41 | Iure igitur lacrimas Celso libamus adempto, |
| 42 | cum fugerem, vivo quas dedit ille mihi; |
| 43 | carmina iure damus raros testantia mores, |
| 44 | ut tua venturi nomina, Celse, legant. |
| 45 | Hoc est quod possum Geticis tibi mittere ab arvis; |
| 46 | hoc solum est istic quod licet esse meum. |
| 47 | Funera non potui comitare nec ungere corpus |
| 48 | atque tuis toto dividor orbe rogis. |
| 49 | Qui potuit, quem tu pro numine vivus habebas, |
| 50 | praestitit officium Maximus omne tibi. |
| 51 | Ille tibi exequias et magni funus honoris |
| 52 | fecit et in gelidos vertit amoma sinus |
| 53 | diluit et lacrimis maerens unguenta profusis |
| 54 | ossaque vicina condita texit humo. |
| 55 | Qui quoniam extinctis quae debet praestat amicis, |
| 56 | et nos extinctis adnumerare potest. |