Ovidius, Epistulae ex Ponto, 1, VI. Graecino
| 1 | Ecquid, ut audisti - nam te diversa tenebat |
| 2 | terra - meos casus, cor tibi triste fuit? |
| 3 | Dissimules metuasque licet, Graecine, fateri, |
| 4 | si bene te novi, triste fuisse liquet. |
| 5 | Non cadit in mores feritas inamabilis istos |
| 6 | nec minus a studiis dissidet illa tuis. |
| 7 | Artibus ingenuis, quarum tibi maxima cura est, |
| 8 | pectora mollescunt asperitasque fugit; |
| 9 | nec quisquam meliore fide complectitur illas, |
| 10 | qua sinit officium militiaeque labor. |
| 11 | Certe ego cum primum potui sentire quid essem, |
| 12 | - nam fuit attonito mens mea nulla diu - |
| 13 | hoc quoque fortunam sensi quod amicus abesses, |
| 14 | qui mihi praesidium grande futurus eras. |
| 15 | Tecum tunc aberant aegrae solacia mentis |
| 16 | magnaque pars animi consiliique mei. |
| 17 | At nunc, quod superest, fer opem, precor, eminus unam |
| 18 | adloquioque iuva pectora nostra tuo, |
| 19 | quae, non mendaci si quicquam credis amico, |
| 20 | stulta magis dici quam scelerata decet. |
| 21 | Nec breve nec tutum peccati quae sit origo |
| 22 | scribere: tractari vulnera nostra timent. |
| 23 | Qualicumque modo mihi sunt ea facta, rogare |
| 24 | desine; non agites, si qua coire velis. |
| 25 | Quidquid id est, ut non facinus, sic culpa vocanda est: |
| 26 | omnis an in magnos culpa deos scelus est? |
| 27 | Spes igitur menti poenae, Graecine, levandae |
| 28 | non est ex toto nulla relicta meae. |
| 29 | Haec dea, cum fugerent sceleratas numina terras, |
| 30 | in dis invisa sola remansit humo. |
| 31 | Haec facit ut vivat fossor quoque compede vinctus |
| 32 | liberaque a ferro crura futura putet. |
| 33 | Haec facit ut, videat cum terras undique nullas, |
| 34 | naufragus in mediis brachia iactet aquis. |
| 35 | Saepe aliquem sollers medicorum cura reliquit |
| 36 | nec spes huic vena deficiente cadit. |
| 37 | Carcere dicuntur clausi sperare salutem |
| 38 | atque aliquis pendens in cruce vota facit. |
| 39 | Haec dea quam multos laqueo sua colla ligantis |
| 40 | non est proposita passa perire nece. |
| 41 | Me quoque conantem gladio finire dolorem |
| 42 | arguit iniecta continuitque manu: |
| 43 | 'Quid' que 'facis? lacrimis opus est, non sanguine', dixit, |
| 44 | 'saepe per has flecti principis ira solet'. |
| 45 | Quamvis est igitur meritis indebita nostris, |
| 46 | magna tamen spes est in bonitate dei. |
| 47 | Qui ne difficilis mihi sit, Graecine, precare |
| 48 | confer et in votum tu quoque verba meum. |
| 49 | Inque Tomitana iaceam tumulatus harena, |
| 50 | si te non nobis ista vovere liquet. |
| 51 | Nam prius incipient turris vitare columbae, |
| 52 | antra ferae, pecudes gramina, mergus aquas |
| 53 | quam male se praestet veteri Graecinus amico. |
| 54 | Non ita sunt fatis omnia versa meis. |