Ovidius, Amores, 3, X
| 1 | Annua venerunt Cerealis tempora sacri; |
| 2 | secubat in vacuo sola puella toro. |
| 3 | flava Ceres, tenues spicis redimita capillos, |
| 4 | cur inhibes sacris commoda nostra tuis? |
| 5 | Te, dea, munificam gentes, ubi quaeque, loquuntur, |
| 6 | nec minus humanis invidet ulla bonis. |
| 7 | ante nec hirsuti torrebant farra coloni, |
| 8 | nec notum terris area nomen erat, |
| 9 | sed glandem quercus, oracula prima, ferebant; |
| 10 | haec erat et teneri caespitis herba cibus. |
| 11 | prima Ceres docuit turgescere semen in agris |
| 12 | falce coloratas subsecuitque comas; |
| 13 | prima iugis tauros supponere colla coegit, |
| 14 | et veterem curvo dente revellit humum. |
| 15 | Hanc quisquam lacrimis laetari credit amantum |
| 16 | et bene tormentis secubituque coli? |
| 17 | nec tamen est, quamvis agros amet illa feraces, |
| 18 | rustica nec viduum pectus amoris habet. |
| 19 | Cretes erunt testes - nec fingunt omnia Cretes. |
| 20 | Crete nutrito terra superba Iove. |
| 21 | illic, sideream mundi qui temperat arcem, |
| 22 | exiguus tenero lac bibit ore puer. |
| 23 | Magna fides testi: testis laudatur alumno. |
| 24 | fassuram Cererem crimina nostra puto. |
| 25 | viderat Iasium Cretaea diva sub Ida |
| 26 | figentem certa terga ferina manu. |
| 27 | vidit, et ut tenerae flammam rapuere medullae, |
| 28 | hinc pudor, ex illa parte trahebat amor. |
| 29 | victus amore pudor; sulcos arere videres |
| 30 | et sata cum minima parte redire sui. |
| 31 | cum bene iactati pulsarant arva ligones, |
| 32 | ruperat et duram vomer aduncus humum, |
| 33 | seminaque in latos ierant aequaliter agros, |
| 34 | inrita decepti vota colentis erant. |
| 35 | diva potens frugum silvis cessabat in altis; |
| 36 | deciderant longae spicea serta comae. |
| 37 | sola fuit Crete fecundo fertilis anno; |
| 38 | omnia, qua tulerat se dea, messis erat; |
| 39 | ipsa, locus nemorum, canebat frugibus Ide, |
| 40 | et ferus in silva farra metebat aper. |
| 41 | optavit Minos similes sibi legifer annos; |
| 42 | optasset, Cereris longus ut esset amor. |
| 43 | Quod tibi secubitus tristes, dea flava, fuissent, |
| 44 | hoc cogor sacris nunc ego ferre tuis? |
| 45 | cur ego sim tristis, cum sit tibi nata reperta |
| 46 | regnaque quam Iuno sorte minore regat? |
| 47 | festa dies Veneremque vocat cantusque merumque; |
| 48 | haec decet ad dominos munera ferre deos. |