Ovidius, Amores, 3, IX
| 1 | Memnona si mater, mater ploravit Achillem, |
| 2 | et tangunt magnas tristia fata deas, |
| 3 | flebilis indignos, Elegia, solve capillos! |
| 4 | a, nimis ex vero nunc tibi nomen erit! - |
| 5 | ille tui vates operis, tua fama, Tibullus |
| 6 | ardet in extructo, corpus inane, rogo. |
| 7 | ecce, puer Veneris fert eversamque pharetram |
| 8 | et fractos arcus et sine luce facem; |
| 9 | adspice, demissis ut eat miserabilis alis |
| 10 | pectoraque infesta tundat aperta manu! |
| 11 | excipiunt lacrimas sparsi per colla capilli, |
| 12 | oraque singultu concutiente sonant. |
| 13 | fratris in Aeneae sic illum funere dicunt |
| 14 | egressum tectis, pulcher Iule, tuis; |
| 15 | nec minus est confusa Venus moriente Tibullo, |
| 16 | quam iuveni rupit cum ferus inguen aper. |
| 17 | at sacri vates et divum cura vocamur; |
| 18 | sunt etiam qui nos numen habere putent. |
| 19 | Scilicet omne sacrum mors inportuna profanat, |
| 20 | omnibus obscuras inicit illa manus! |
| 21 | quid pater Ismario, quid mater profuit Orpheo? |
| 22 | carmine quid victas obstipuisse feras? |
| 23 | et Linon in silvis idem pater 'aelinon!' altis |
| 24 | dicitur invita concinuisse lyra. |
| 25 | adice Maeoniden, a quo ceu fonte perenni |
| 26 | vatum Pieriis ora rigantur aquis - |
| 27 | hunc quoque summa dies nigro submersit Averno. |
| 28 | defugiunt avidos carmina sola rogos; |
| 29 | durant, vatis opus, Troiani fama laboris |
| 30 | tardaque nocturno tela retexta dolo. |
| 31 | sic Nemesis longum, sic Delia nomen habebunt, |
| 32 | altera cura recens, altera primus amor. |
| 33 | Quid vos sacra iuvant? quid nunc Aegyptia prosunt |
| 34 | sistra? quid in vacuo secubuisse toro? |
| 35 | cum rapiunt mala fata bonos - ignoscite fasso! - |
| 36 | sollicitor nullos esse putare deos. |
| 37 | vive pius - moriere; pius cole sacra - colentem |
| 38 | mors gravis a templis in cava busta trahet; |
| 39 | carminibus confide bonis - iacet, ecce, Tibullus: |
| 40 | vix manet e toto, parva quod urna capit! |
| 41 | tene, sacer vates, flammae rapuere rogales |
| 42 | pectoribus pasci nec timuere tuis? |
| 43 | aurea sanctorum potuissent templa deorum |
| 44 | urere, quae tantum sustinuere nefas! |
| 45 | avertit vultus, Erycis quae possidet arces; |
| 46 | sunt quoque, qui lacrimas continuisse negant. |
| 47 | Sed tamen hoc melius, quam si Phaeacia tellus |
| 48 | ignotum vili supposuisset humo. |
| 49 | hinc certe madidos fugientis pressit ocellos |
| 50 | mater et in cineres ultima dona tulit; |
| 51 | hinc soror in partem misera cum matre doloris |
| 52 | venit inornatas dilaniata comas, |
| 53 | cumque tuis sua iunxerunt Nemesisque priorque |
| 54 | oscula nec solos destituere rogos. |
| 55 | Delia discedens 'felicius' inquit 'amata |
| 56 | sum tibi; vixisti, dum tuus ignis eram.' |
| 57 | cui Nemesis 'quid' ait 'tibi sunt mea damna dolori? |
| 58 | me tenuit moriens deficiente manu.' |
| 59 | Si tamen e nobis aliquid nisi nomen et umbra |
| 60 | restat, in Elysia valle Tibullus erit. |
| 61 | obvius huic venias hedera iuvenalia cinctus |
| 62 | tempora cum Calvo, docte Catulle, tuo; |
| 63 | tu quoque, si falsum est temerati crimen amici, |
| 64 | sanguinis atque animae prodige Galle tuae. |
| 65 | his comes umbra tua est; siqua est modo corporis umbra, |
| 66 | auxisti numeros, culte Tibulle, pios. |
| 67 | ossa quieta, precor, tuta requiescite in urna, |
| 68 | et sit humus cineri non onerosa tuo! |