Ovidius, Amores, 2, XV
| 1 | Anule, formosae digitum vincture puellae, |
| 2 | in quo censendum nil nisi dantis amor, |
| 3 | munus eas gratum! te laeta mente receptum |
| 4 | protinus articulis induat illa suis; |
| 5 | tam bene convenias, quam mecum convenit illi, |
| 6 | et digitum iusto commodus orbe teras! |
| 7 | Felix, a domina tractaberis, anule, nostra; |
| 8 | invideo donis iam miser ipse meis. |
| 9 | o utinam fieri subito mea munera possem |
| 10 | artibus Aeaeae Carpathiive senis! |
| 11 | tunc ego, cum cupiam dominae tetigisse papillas |
| 12 | et laevam tunicis inseruisse manum, |
| 13 | elabar digito quamvis angustus et haerens, |
| 14 | inque sinum mira laxus ab arte cadam. |
| 15 | idem ego, ut arcanas possim signare tabellas, |
| 16 | neve tenax ceram siccaque gemma trahat, |
| 17 | umida formosae tangam prius ora puellae - |
| 18 | tantum ne signem scripta dolenda mihi. |
| 19 | si dabor ut condar loculis, exire negabo, |
| 20 | adstringens digitos orbe minore tuos. |
| 21 | non ego dedecori tibi sum, mea vita, futurus, |
| 22 | quodve tener digitus ferre recuset, onus. |
| 23 | me gere, cum calidis perfundes imbribus artus, |
| 24 | damnaque sub gemmam fer pereuntis aquae - |
| 25 | sed, puto, te nuda mea membra libidine surgent, |
| 26 | et peragam partes anulus ille viri. |
| 27 | Inrita quid voveo? parvum proficiscere munus; |
| 28 | illa datam tecum sentiat esse fidem! |