Ovidius, Amores, 2, IXb
| 1 | 'Vive' deus 'posito' siquis mihi dicat 'amore!' |
| 2 | deprecer - usque adeo dulce puella malum est. |
| 3 | cum bene pertaesum est, animoque relanguit ardor, |
| 4 | nescio quo miserae turbine mentis agor. |
| 5 | ut rapit in praeceps dominum spumantia frustra |
| 6 | frena retentantem durior oris equus; |
| 7 | ut subitus, prope iam prensa tellure, carinam |
| 8 | tangentem portus ventus in alta rapit - |
| 9 | sic me saepe refert incerta Cupidinis aura, |
| 10 | notaque purpureus tela resumit Amor. |
| 11 | Fige, puer! positis nudus tibi praebeor armis; |
| 12 | hic tibi sunt vires, hac tua dextra facit; |
| 13 | huc tamquam iussae veniunt iam sponte sagittae - |
| 14 | vix illis prae me nota pharetra sua est! |
| 15 | infelix, tota quicumque quiescere nocte |
| 16 | sustinet et somnos praemia magna vocat! |
| 17 | stulte, quid est somnus, gelidae nisi mortis imago! |
| 18 | longa quiescendi tempora fata dabunt. |
| 19 | me modo decipiant voces fallacis amicae; |
| 20 | sperando certe gaudia magna feram. |
| 21 | et modo blanditias dicat, modo iurgia nectat; |
| 22 | saepe fruar domina, saepe repulsus eam. |
| 23 | Quod dubius Mars est, per te, privigne Cupido, est; |
| 24 | et movet exemplo vitricus arma tuo. |
| 25 | tu levis es multoque tuis ventosior alis, |
| 26 | gaudiaque ambigua dasque negasque fide. |
| 27 | si tamen exaudis, pulchra cum matre, Cupido, |
| 28 | indeserta meo pectore regna gere! |
| 29 | accedant regno, nimium vaga turba, puellae! |
| 30 | ambobus populis sic venerandus eris. |