Ovidius, Amores, 2, IX
| 1 | O numquam pro re satis indignande Cupido, |
| 2 | o in corde meo desidiose puer - |
| 3 | quid me, qui miles numquam tua signa reliqui, |
| 4 | laedis, et in castris vulneror ipse meis? |
| 5 | cur tua fax urit, figit tuus arcus amicos? |
| 6 | gloria pugnantes vincere maior erat. |
| 7 | Quid? non Haemonius, quem cuspide perculit, heros |
| 8 | confossum medica postmodo iuvit ope? |
| 9 | venator sequitur fugientia; capta relinquit |
| 10 | semper et inventis ulteriora petit. |
| 11 | nos tua sentimus, populus tibi deditus, arma; |
| 12 | pigra reluctanti cessat in hoste manus. |
| 13 | quid iuvat in nudis hamata retundere tela |
| 14 | ossibus? ossa mihi nuda relinquit amor. |
| 15 | tot sine amore viri, tot sunt sine amore puellae! - |
| 16 | hinc tibi cum magna laude triumphus eat. |
| 17 | Roma, nisi inmensum vires promosset in orbem, |
| 18 | stramineis esset nunc quoque tecta casis. |
| 19 | Fessus in acceptos miles deducitur agros; |
| 20 | mittitur in saltus carcere liber equus; |
| 21 | longaque subductam celant navalia pinum, |
| 22 | tutaque deposito poscitur ense rudis. |
| 23 | me quoque, qui totiens merui sub amore puellae, |
| 24 | defunctum placide vivere tempus erat. |