Ovidius, Amores, 2, VII
| 1 | Ergo sufficiam reus in nova crimina semper? |
| 2 | ut vincam, totiens dimicuisse piget. |
| 3 | sive ego marmorei respexi summa theatri, |
| 4 | eligis e multis, unde dolere velis; |
| 5 | candida seu tacito vidit me femina vultu, |
| 6 | in vultu tacitas arguis esse notas. |
| 7 | siquam laudavi, misero petis ungue capillos; |
| 8 | si culpo, crimen dissimulare putas. |
| 9 | sive bonus color est, in te quoque frigidus esse, |
| 10 | seu malus, alterius dicor amore mori. |
| 11 | Atque ego peccati vellem mihi conscius essem! |
| 12 | aequo animo poenam, qui meruere, ferunt; |
| 13 | nunc temere insimulas credendoque omnia frustra |
| 14 | ipsa vetas iram pondus habere tuam. |
| 15 | adspice, ut auritus miserandae sortis asellus |
| 16 | adsiduo domitus verbere lentus eat! |
| 17 | Ecce novum crimen! sollers ornare Cypassis |
| 18 | obicitur dominae contemerasse torum. |
| 19 | di melius, quam me, si sit peccasse libido, |
| 20 | sordida contemptae sortis amica iuvet! |
| 21 | quis Veneris famulae conubia liber inire |
| 22 | tergaque conplecti verbere secta velit? |
| 23 | adde, quod ornandis illa est operata capillis |
| 24 | et tibi perdocta est grata ministra manu - |
| 25 | scilicet ancillam, quae tam tibi fida, rogarem! |
| 26 | quid, nisi ut indicio iuncta repulsa foret? |
| 27 | per Venerem iuro puerique volatilis arcus, |
| 28 | me non admissi criminis esse reum! |