Ovidius, Amores, 2, III
| 1 | Ei mihi, quod dominam nec vir nec femina servas |
| 2 | mutua nec Veneris gaudia nosse potes! |
| 3 | qui primus pueris genitalia membra recidit, |
| 4 | vulnera quae fecit, debuit ipse pati. |
| 5 | mollis in obsequium facilisque rogantibus esses, |
| 6 | si tuus in quavis praetepuisset amor. |
| 7 | non tu natus equo, non fortibus utilis armis; |
| 8 | bellica non dextrae convenit hasta tuae. |
| 9 | ista mares tractent; tu spes depone viriles. |
| 10 | sunt tibi cum domina signa ferenda tua. |
| 11 | hanc inple meritis, huius tibi gratia prosit; |
| 12 | si careas illa, quis tuus usus erit? |
| 13 | Est etiam facies, sunt apti lusibus anni; |
| 14 | indigna est pigro forma perire situ. |
| 15 | fallere te potuit, quamvis habeare molestus; |
| 16 | non caret effectu, quod voluere duo. |
| 17 | aptius ut fuerit precibus temptasse, rogamus, |
| 18 | dum bene ponendi munera tempus habes. |