Ovidius, Amores, 1, VIII
| 1 | Est quaedam - quicumque volet cognoscere lenam, |
| 2 | audiat! - est quaedam nomine Dipsas anus. |
| 3 | ex re nomen habet - nigri non illa parentem |
| 4 | Memnonis in roseis sobria vidit equis. |
| 5 | illa magas artes Aeaeaque carmina novit |
| 6 | inque caput liquidas arte recurvat aquas; |
| 7 | scit bene, quid gramen, quid torto concita rhombo |
| 8 | licia, quid valeat virus amantis equae. |
| 9 | cum voluit, toto glomerantur nubila caelo; |
| 10 | cum voluit, puro fulget in orbe dies. |
| 11 | sanguine, siqua fides, stillantia sidera vidi; |
| 12 | purpureus Lunae sanguine vultus erat. |
| 13 | hanc ego nocturnas versam volitare per umbras |
| 14 | suspicor et pluma corpus anile tegi. |
| 15 | suspicor, et fama est. oculis quoque pupula duplex |
| 16 | fulminat, et gemino lumen ab orbe venit. |
| 17 | evocat antiquis proavos atavosque sepulcris |
| 18 | et solidam longo carmine findit humum. |
| 19 | Haec sibi proposuit thalamos temerare pudicos; |
| 20 | nec tamen eloquio lingua nocente caret. |
| 21 | fors me sermoni testem dedit; illa monebat |
| 22 | talia - me duplices occuluere fores: |
| 23 | 'scis here te, mea lux, iuveni placuisse beato? |
| 24 | haesit et in vultu constitit usque tuo. |
| 25 | et cur non placeas? nulli tua forma secunda est; |
| 26 | me miseram, dignus corpore cultus abest! |
| 27 | tam felix esses quam formosissima, vellem - |
| 28 | non ego, te facta divite, pauper ero. |
| 29 | stella tibi oppositi nocuit contraria Martis. |
| 30 | Mars abiit; signo nunc Venus apta suo. |
| 31 | prosit ut adveniens, en adspice! dives amator |
| 32 | te cupiit; curae, quid tibi desit, habet. |
| 33 | est etiam facies, qua se tibi conparet, illi; |
| 34 | si te non emptam vellet, emendus erat.' |
| 35 | Erubuit. 'decet alba quidem pudor ora, sed iste, |
| 36 | si simules, prodest; verus obesse solet. |
| 37 | cum bene deiectis gremium spectabis ocellis, |
| 38 | quantum quisque ferat, respiciendus erit. |
| 39 | forsitan inmundae Tatio regnante Sabinae |
| 40 | noluerint habiles pluribus esse viris; |
| 41 | nunc Mars externis animos exercet in armis, |
| 42 | at Venus Aeneae regnat in urbe sui. |
| 43 | ludunt formosae; casta est, quam nemo rogavit - |
| 44 | aut, si rusticitas non vetat, ipsa rogat. |
| 45 | has quoque, quae frontis rugas in vertice portant, |
| 46 | excute; de rugis crimina multa cadent. |
| 47 | Penelope iuvenum vires temptabat in arcu; |
| 48 | qui latus argueret, corneus arcus erat. |
| 49 | labitur occulte fallitque volubilis aetas, |
| 50 | ut celer admissis labitur amnis aquis. |
| 51 | aera nitent usu, vestis bona quaerit haberi, |
| 52 | canescunt turpi tecta relicta situ - |
| 53 | forma, nisi admittas, nullo exercente senescit. |
| 54 | nec satis effectus unus et alter habent; |
| 55 | certior e multis nec tam invidiosa rapina est. |
| 56 | plena venit canis de grege praeda lupis. |
| 57 | Ecce, quid iste tuus praeter nova carmina vates |
| 58 | donat? amatoris milia multa leges. |
| 59 | ipse deus vatum palla spectabilis aurea |
| 60 | tractat inauratae consona fila lyrae. |
| 61 | qui dabit, ille tibi magno sit maior Homero; |
| 62 | crede mihi, res est ingeniosa dare. |
| 63 | nec tu, siquis erit capitis mercede redemptus, |
| 64 | despice; gypsati crimen inane pedis. |
| 65 | nec te decipiant veteres circum atria cerae. |
| 66 | tolle tuos tecum, pauper amator, avos! |
| 67 | qui, quia pulcher erit, poscet sine munere noctem, |
| 68 | quod det, amatorem flagitet ante suum! |
| 69 | Parcius exigito pretium, dum retia tendis, |
| 70 | ne fugiant; captos legibus ure tuis! |
| 71 | nec nocuit simulatus amor; sine, credat amari, |
| 72 | et cave ne gratis hic tibi constet amor! |
| 73 | saepe nega noctes. capitis modo finge dolorem, |
| 74 | et modo, quae causas praebeat, Isis erit. |
| 75 | mox recipe, ut nullum patiendi colligat usum, |
| 76 | neve relentescat saepe repulsus amor. |
| 77 | surda sit oranti tua ianua, laxa ferenti; |
| 78 | audiat exclusi verba receptus amans; |
| 79 | et, quasi laesa prior, nonnumquam irascere laeso - |
| 80 | vanescit culpa culpa repensa tua. |
| 81 | sed numquam dederis spatiosum tempus in iram: |
| 82 | saepe simultates ira morata facit. |
| 83 | quin etiam discant oculi lacrimare coacti, |
| 84 | et faciant udas illa vel ille genas; |
| 85 | nec, siquem falles, tu periurare timeto - |
| 86 | commodat in lusus numina surda Venus. |
| 87 | servus et ad partes sollers ancilla parentur, |
| 88 | qui doceant, apte quid tibi possit emi; |
| 89 | et sibi pauca rogent - multos si pauca rogabunt, |
| 90 | postmodo de stipula grandis acervus erit. |
| 91 | et soror et mater, nutrix quoque carpat amantem; |
| 92 | fit cito per multas praeda petita manus. |
| 93 | cum te deficient poscendi munera causae, |
| 94 | natalem libo testificare tuum! |
| 95 | Ne securus amet nullo rivale, caveto; |
| 96 | non bene, si tollas proelia, durat amor. |
| 97 | ille viri videat toto vestigia lecto |
| 98 | factaque lascivis livida colla notis. |
| 99 | munera praecipue videat, quae miserit alter. |
| 100 | si dederit nemo, Sacra roganda Via est. |
| 101 | cum multa abstuleris, ut non tamen omnia donet, |
| 102 | quod numquam reddas, commodet, ipsa roga! |
| 103 | lingua iuvet mentemque tegat - blandire noceque; |
| 104 | inpia sub dulci melle venena latent. |
| 105 | Haec si praestiteris usu mihi cognita longo, |
| 106 | nec tulerint voces ventus et aura meas, |
| 107 | saepe mihi dices vivae bene, saepe rogabis, |
| 108 | ut mea defunctae molliter ossa cubent.' |
| 109 | Vox erat in cursu, cum me mea prodidit umbra, |
| 110 | at nostrae vix se continuere manus, |
| 111 | quin albam raramque comam lacrimosaque vino |
| 112 | lumina rugosas distraherentque genas. |
| 113 | di tibi dent nullosque Lares inopemque senectam, |
| 114 | et longas hiemes perpetuamque sitim! |