| 2 | Item sanctorum martyrum Martiani, Satyriani cum duobus fratribus eorum, et Maximae virginis. Qui sub Geiserico rege Ariano primum nodosis fustibus usque ad ossa discerpti, postea in nervo arctati, divinaque virtute liberati, continuo incolumes efficiuntur. Maximia Christi famula, dimissa, multarum virginum mater est effecta. Reliqui iussu impiissimi tyranni, ligatis pedibus post terga currentium quadrigarum, inter spinosa loca discissi, obierunt in Domino. |
| 3 | Eodem die apud Alemannos, qui et Suevi, iuxta Alpes Rhetianas, depositio sive transitus vel ad aeternam vitam natalis dies, beatissimi Galli confessoris, festive celebratur. Qui de insula Hybernia, quae inter Britanniam et Hispaniam sita est, divini amoris instinctu cum magistro et abbate suo Columbano peregrinaturus per Gallias iter agens, Alemanniam ingressus est. Veniens igitur in eremum quae sita est inter Alpes Rhetiarum et Brigantini marginem lacus, patre Columbano Italiam petente, infirmitate detentus est. Qua, divina medicante manu, devicta, sanitateque recepta, solitariam ducere vitam desiderans, eremi secreta soli Deo vacando, non vacans fovebat. Rex igitur Sigebertus, ut audivit in publicis eum commorari possessionibus, iussit fieri conscriptionem firmitatis, ut vir sanctus locum quem incolebat per auctoritatem obtineret; datis etiam illi auri argentique ponderibus, Cunzoni duci praecepit, ut si solitudinis incola vellet, solatiorum ei copiam ad aedificandam cellam subministraret. Athleta itaque Dei spirituale constructurus aedificium, parcimoniae, orationibus vigiliisque insistens, populum ab errore idololatriae revocavit, simulacra eorum confregit, signorum effectu praedicationem suam audientibus commendavit. Quarum numerositatem, quia liber vitae et virtutum eius ubique habetur et legitur, hodieque per miracula quae prius gesta sunt augmentantur, in praesentiarum supersilimus, hoc solum commemorantes quod divina pietas beatum Gallum genti Alemanniae apostolum fecit, qui nationem, quam paganismo involutam reperit, fidei veritate imbutam, de tenebris ignorantiae ad solem iustitiae, qui Christus est, ipse callis Dei solers viator reduxit, ac locum quem eatenus humanae naturae inaccessibilem, solisque bestiis, serpentibus et daemoniis obsessum invenit, exturbatis hostibus, divinitati habitaculum exhibuit. Videndum summopere ac timendum est ne tabernaculum Dei, quod demonstratione divina multisque sudoribus vir sanctus erexit, quodque regali auctoritate in sortem et funiculum haereditatis Dei sequestratum est, aliqua humanae praesumptionis temeritate impetatur, ne avaritia occupet hominum, quod a rabie daemonum et saevitia expurgatum est belluarum. Postremo, ne quo delati sunt ab equis indomitis artus Galli defuncti, ibi eum molestare praesumat inquietudo quaelibet ausus humani. |