| 4 | In territorio Lugdunensi, loco qui vallis Vebrona nuncupatur, depositio viri Dei beatissimi Domitiani abbatis, qui primus illic eremiticam vitam exercuit, et plurimos sibi in Dei servitio aggregans, monasterium instituit, magnisque virtutibus et gloriosis miraculis clarus, collectus est ad patres suos in senectute bona. |
| 5 | Eodem die depositio Areleffi confessoris. Qui ab infantia Deo deditus, monasticam vitam expetivit, et a sancto Maximino Aurelianensi episcopo, simul cum Avito socio presbyter ordinatus, vitam solitariam desiderans; sed proficientibus meritis latere nullatenus (divino id factum nutu) nequiens, et monasteria in diversis locis aedificans, multis virtutibus et in carne manens et post obitum claruit. Sed quia virtutum nomine aliquando vitae sanctitas, aliquando miraculorum efficacia designatur, unum de miraculis per sanctitatem illius ostensis, ad comprimendum temerariarum mulierum audaciam, in hoc ecclesiasticarum historiarum breviario commemorare sufficiat. Audiens quaedam mulier, nomine Gunda, quia sanctus Areleffus muliebri sexui, per quem virile robur solet emolliri, interdixisset aditum in monasterium suum, assumpto viri habitu, quasi sancto Dei illusura, et ut sibi videbatur iam voti sui compos effecta, inter multitudinem virorum tendebat ad coenobium; et ecce subito in amentiam versa, femora denudare, crura divaricare, et pudenda proprio nomini cognomina coepit ostentare, et quod pudet dicere, nisa est basiare: atque exemplo uxoris Lot, etsi non in statuam salis mutata, sed poena sua condimentum fatuis effecta, praesentibus et absentibus, imo etiam futuris metum curiositatis incussit. |