Notkerus Balbulus, Gesta Caroli Magni, LIBER II., 18.
| 1 | Cum reges Nordmannorum singuli pro devotione sua aurum illi et argentum et pro sempiterna subiectione vel deditione gladios suos ipsi dirigerent, praecepit rex, ut pecunia quidem in pavimentum proiceretur et a nullo nisi indignanter aspiceretur, sed potius ab omnibus velut lutum conculcaretur. |
| 2 | Gladios vero in sublimi solio residens sibi attemptandos iussit afferri. |
| 3 | Porro legati metuentes, ne quid sinistre suspicionis contra eos posset oriri, eo modo quo solent ministri dominis suis cultellos de summis oris praebere, ita spatas imperatori cum sui periculo porrigebant. |
| 4 | Quarum ille cum unam de capulo acceptam et ab extremitate ultima ad summum curvare niteretur, inter fortiores ferro manus disrupta est. |
| 5 | Tunc unus de missis suam de vagina protrahens ministrantiumque more ad ipsius obsequelam protendens: 'Domine,' inquit 'ut credo, et flexibilis et rigida invenietur ista spata ad votum victoriosissimae dexterae vestrae'. |
| 6 | Qua caesar accepta, et vere cesar iuxta vaticinium Isaiae: Adtendite ad petram, unde excisi estis, de tota Germaniae populositate singularis, divinitatis opificio in antiquos hominum artus et animos exurgens, ab ora ultima capulotenus in modum viminis contraxit et sensim ad statum pristinum redire permisit. |
| 7 | Tunc legati semet aspectantes et ad alterutrum obstupescentes: 'O inquiunt 'utinam principibus nostris tam vile videretur aurum, et ferrum tam preciosum!' |