| 1 | Non est mentitus, qui te mihi dixit habere Formosam carnem, Lydia, non faciem. |
| 2 | Est ita, si taceas et si tam muta recumbas, Quam silet in cera vultus et in tabula. |
| 3 | Sed quotiens loqueris, carnem quoque, Lydia, perdis, Et sua plus nulli, quam tibi, lingua nocet. |
| 4 | Audiat aedilis ne te videatque caveto: Portentum est, quotiens coepit imago loqui. |