| 1 | Saepe loquar nimium gentes quod, Avite, remotas, Miraris, Latia factus in urbe senex, Auriferumque Tagum sitiam patriumque Salonem Et repetam saturae sordida rura casae. |
| 2 | Illa placet tellus, in qua res parva beatum Me facit et tenues luxuriantur opes: Pascitur hic, ibi pascit ager; tepet igne maligno Hic focus, ingenti lumine lucet ibi; Hic pretiosa fames conturbatorque macellus, Mensa ibi divitiis ruris operta sui; Quattuor hic aestate togae pluresve teruntur, Autumnis ibi me quattuor una tegit. |
| 3 | I, cole nunc reges, quidquid non praestat amicus Cum praestare tibi possit, Avite, locus. |