| 1 | In Tartesiacis domus est notissima terris, Qua dives placidum Corduba Baetin amat, Vellera nativo pallent ubi flava metallo Et linit Hesperium brattea viva pecus. |
| 2 | Aedibus in mediis totos amplexa penates Stat platanus densis Caesariana comis, Hospitis invicti posuit quam dextera felix, Coepit et ex illa crescere virga manu. |
| 3 | Auctorem dominumque nemus sentire videtur: Sic viret et ramis sidera celsa petit. |
| 4 | Saepe sub hac madidi luserunt arbore Fauni, Terruit et tacitam fistula sera domum; Dumque fugit solos nocturnum Pana per agros, Saepe sub hac latuit rustica fronde Dryas. |
| 5 | Atque oluere lares comissatore Lyaeo, Crevit et effuso laetior umbra mero; Hesternisque rubens deiecta est herba coronis, Atque suas potuit dicere nemo rosas. |
| 6 | O dilecta deis, o magni Caesaris arbor, Ne metuas ferrum sacrilegosque focos. |
| 7 | Perpetuos sperare licet tibi frondis honores: Non Pompeianae te posuere manus. |