| 1 | Maximus ille tuus, Ovidi, Caesonius hic est, Cuius adhuc vultum vivida cera tenet. |
| 2 | Hunc Nero damnavit; sed tu damnare Neronem Ausus es et profugi, non tua, fata sequi: Aequora per Scyllae magnus comes exulis isti, Qui modo nolueras consulis ire comes. |
| 3 | Si victura meis mandantur nomina chartis Et fas est cineri me superesse meo: Audiet hoc praesens venturaque turba, fuisse Illi te, Senecae quod fuit ille suo. |