| 1 | Editur en sextus sine te mihi, Rufe Camoni, Nec te lectorem sperat, amice, liber: Impia Cappadocum tellus et numine laevo Visa tibi cineres reddit et ossa patri. |
| 2 | Funde tuo lacrimas orbata Bononia Rufo, Et resonet tota planctus in Aemilia: Heu qualis pietas, heu quam brevis occidit aetas! Viderat Alphei praemia quinta modo. |
| 3 | Pectore tu memori nostros evolvere lusus, Tu solitus totos, Rufe, tenere iocos, Accipe cum fletu maesti breve carmen amici Atque haec absentis tura fuisse puta. |