| 1 | Non plenum modo vicies habebas, Sed tam prodigus atque liberalis Et tam lautus eras, Calene, ut omnes Optarent tibi centies amici. |
| 2 | Audit vota deus precesque nostras Atque intra, puto, septimas Kalendas Mortes hoc tibi quattuor dederunt. |
| 3 | At tu sic quasi non foret relictum, Sed raptum tibi centies, abisti In tantam miser esuritionem, Ut convivia sumptuosiora, Toto quae semel apparas in anno, Nigrae sordibus explices monetae, Et septem veteres tui sodales Constemus tibi plumbea selibra. |
| 4 | Quid dignum meritis precemur istis? Optamus tibi milies, Calene. |
| 5 | Hoc si contigerit, fame peribis. |