Martialis, 12, LVII.
| 1 | Cur saepe sicci parva rura Nomenti |
| 2 | Laremque villae sordidum petam, quaeris? |
| 3 | Nec cogitandi, Sparse, nec quiescendi |
| 4 | In urbe locus est pauperi. Negant vitam |
| 5 | Ludi magistri mane, nocte pistores, |
| 6 | Aerariorum marculi die toto; |
| 7 | Hinc otiosus sordidam quatit mensam |
| 8 | Neroniana nummularius massa, |
| 9 | Illinc balucis malleator Hispanae |
| 10 | Tritum nitenti fuste verberat saxum; |
| 11 | Nec turba cessat entheata Bellonae, |
| 12 | Nec fasciato naufragus loquax trunco, |
| 13 | A matre doctus nec rogare Iudaeus, |
| 14 | Nec sulphuratae lippus institor mercis. |
| 15 | Numerare pigri damna quis potest somni? |
| 16 | Dicet quot aera verberent manus urbis, |
| 17 | Cum secta Colcho Luna vapulat rhombo. |
| 18 | Tu, Sparse, nescis ista, nec potes scire, |
| 19 | Petilianis delicatus in regnis, |
| 20 | Cui plana summos despicit domus montis, |
| 21 | Et rus in urbe est vinitorque Romanus |
| 22 | Nec in Falerno colle maior autumnus, |
| 23 | Intraque limen latus essedo cursus, |
| 24 | Et in profundo somnus, et quies nullis |
| 25 | Offensa linguis, nec dies nisi admissus. |
| 26 | Nos transeuntis risus excitat turbae, |
| 27 | Et ad cubilest Roma. Taedio fessis |
| 28 | Dormire quotiens libuit, imus ad villam. |