| 1 | Non est mentitus, qui te mihi dixit habere |
| 2 | Formosam carnem, Lydia, non faciem. |
| 3 | Est ita, si taceas et si tam muta recumbas, |
| 4 | Quam silet in cera vultus et in tabula. |
| 5 | Sed quotiens loqueris, carnem quoque, Lydia, perdis, |
| 6 | Et sua plus nulli, quam tibi, lingua nocet. |
| 7 | Audiat aedilis ne te videatque caveto: |
| 8 | Portentum est, quotiens coepit imago loqui. |