Martialis, 9, XXII.
| 1 | Credis ob haec me, Pastor, opes fortasse rogare, |
| 2 | Propter quae vulgus crassaque turba rogat, |
| 3 | Ut Setina meos consumat glaeba ligones |
| 4 | Et sonet innumera compede Tuscus ager; |
| 5 | Ut Mauri Libycis centum stent dentibus orbes |
| 6 | Et crepet in nostris aurea lamna toris, |
| 7 | Nec labris nisi magna meis crystalla terantur |
| 8 | Et faciant nigras nostra Falerna nives; |
| 9 | Ut canusinatus nostro Syrus assere sudet |
| 10 | Et mea sit culto sella cliente frequens; |
| 11 | Aestuet ut nostro madidus conviva ministro, |
| 12 | Quem permutatum nec Ganymede velis; |
| 13 | Ut lutulenta linat Tyrias mihi mula lacernas |
| 14 | Et Massyla meum virga gubernet equum. |
| 15 | Est nihil ex istis: superos et sidera testor. |
| 16 | Ergo quid? Ut donem, Pastor, et aedificem. |