| 1 | Maximus ille tuus, Ovidi, Caesonius hic est, |
| 2 | Cuius adhuc vultum vivida cera tenet. |
| 3 | Hunc Nero damnavit; sed tu damnare Neronem |
| 4 | Ausus es et profugi, non tua, fata sequi: |
| 5 | Aequora per Scyllae magnus comes exulis isti, |
| 6 | Qui modo nolueras consulis ire comes. |
| 7 | Si victura meis mandantur nomina chartis |
| 8 | Et fas est cineri me superesse meo: |
| 9 | Audiet hoc praesens venturaque turba, fuisse |
| 10 | Illi te, Senecae quod fuit ille suo. |