| 1 | multi praecipites nymphis putealibus alte inciderunt ipso venientes ore patente: insedabiliter sitis arida corpora mersans aequabat multum parvis umoribus imbrem. |
| 2 | nec requies erat ulla mali: defessa iacebant corpora. |
| 3 | mussabat tacito medicina timore, quippe patentia cum totiens ardentia morbis lumina versarent oculorum expertia somno. |
| 4 | multaque praeterea mortis tum signa dabantur: perturbata animi mens in maerore metuque, triste supercilium, furiosus voltus et acer, sollicitae porro plenaeque sonoribus aures, creber spiritus aut ingens raroque coortus, sudorisque madens per collum splendidus umor, tenvia sputa minuta, croci contacta colore salsaque per fauces rauca vix edita tussi. |
| 5 | in manibus vero nervi trahere et tremere artus a pedibusque minutatim succedere frigus non dubitabat. |
| 6 | item ad supremum denique tempus conpressae nares, nasi primoris acumen tenve, cavati oculi, cava tempora, frigida pellis duraque in ore, iacens rictu, frons tenta manebat. |
| 7 | nec nimio rigida post artus morte iacebant. |
| 8 | octavoque fere candenti lumine solis aut etiam nona reddebant lampade vitam. |
| 9 | quorum siquis, ut est, vitarat funera leti, ulceribus taetris et nigra proluvie alvi posterius tamen hunc tabes letumque manebat, aut etiam multus capitis cum saepe dolore corruptus sanguis expletis naribus ibat. |
| 10 | huc hominis totae vires corpusque fluebat. |