| 1 | Nec nimio tum plus quam nunc mortalia saecla dulcia linquebant lamentis lumina vitae. |
| 2 | unus enim tum quisque magis deprensus eorum pabula viva feris praebebat, dentibus haustus, et nemora ac montis gemitu silvasque replebat viva videns vivo sepeliri viscera busto. |
| 3 | at quos effugium servarat corpore adeso, posterius tremulas super ulcera tetra tenentes palmas horriferis accibant vocibus Orcum, donique eos vita privarant vermina saeva expertis opis, ignaros quid volnera vellent. |
| 4 | at non multa virum sub signis milia ducta una dies dabat exitio nec turbida ponti aequora lidebant navis ad saxa virosque. |
| 5 | nam temere in cassum frustra mare saepe coortum saevibat leviterque minas ponebat inanis, nec poterat quemquam placidi pellacia ponti subdola pellicere in fraudem ridentibus undis. |
| 6 | improba navigii ratio tum caeca iacebat. |
| 7 | tum penuria deinde cibi languentia leto membra dabat, contra nunc rerum copia mersat. |
| 8 | illi inprudentes ipsi sibi saepe venenum vergebant, nunc dant [aliis] sollertius ipsi. |