| 1 | Quod superest, quoniam magni per caerula mundi qua fieri quicquid posset ratione resolvi, solis uti varios cursus lunaeque meatus noscere possemus quae vis et causa cieret, quove modo [possent] offecto lumine obire et neque opinantis tenebris obducere terras, cum quasi conivent et aperto lumine rursum omnia convisunt clara loca candida luce, nunc redeo ad mundi novitatem et mollia terrae arva, novo fetu quid primum in luminis oras tollere et incertis crerint committere ventis. |
| 2 | Principio genus herbarum viridemque nitorem terra dedit circum collis camposque per omnis, florida fulserunt viridanti prata colore, arboribusque datumst variis exinde per auras crescendi magnum inmissis certamen habenis. |
| 3 | ut pluma atque pili primum saetaeque creantur quadripedum membris et corpore pennipotentum, sic nova tum tellus herbas virgultaque primum sustulit, inde loci mortalia saecla creavit multa modis multis varia ratione coorta. |
| 4 | nam neque de caelo cecidisse animalia possunt, nec terrestria de salsis exisse lacunis. |
| 5 | linquitur ut merito maternum nomen adepta terra sit, e terra quoniam sunt cuncta creata. |
| 6 | multaque nunc etiam existunt animalia terris imbribus et calido solis concreta vapore; quo minus est mirum, si tum sunt plura coorta et maiora, nova tellure atque aethere adulta. |
| 7 | principio genus alituum variaeque volucres ova relinquebant exclusae tempore verno, folliculos ut nunc teretis aestate cicadae lincunt sponte sua victum vitamque petentes. |
| 8 | tum tibi terra dedit primum mortalia saecla. |
| 9 | multus enim calor atque umor superabat in arvis. |
| 10 | hoc ubi quaeque loci regio opportuna dabatur, crescebant uteri terram radicibus apti; quos ubi tempore maturo pate fecerat aetas infantum, fugiens umorem aurasque petessens, convertebat ibi natura foramina terrae et sucum venis cogebat fundere apertis consimilem lactis, sicut nunc femina quaeque cum peperit, dulci repletur lacte, quod omnis impetus in mammas convertitur ille alimenti. |
| 11 | terra cibum pueris, vestem vapor, herba cubile praebebat multa et molli lanugine abundans. |
| 12 | at novitas mundi nec frigora dura ciebat nec nimios aestus nec magnis viribus auras. |
| 13 | omnia enim pariter crescunt et robora sumunt. |