| 1 | Hasce igitur penitus voces cum corpore nostro exprimimus rectoque foras emittimus ore, mobilis articulat nervorum daedala lingua, formaturaque labrorum pro parte figurat. |
| 2 | hoc ubi non longum spatiumst unde illa profecta perveniat vox quaeque, necessest verba quoque ipsa plane exaudiri discernique articulatim; servat enim formaturam servatque figuram. |
| 3 | at si inter positum spatium sit longius aequo, aera per multum confundi verba necessest et conturbari vocem, dum transvolat auras. |
| 4 | ergo fit, sonitum ut possis sentire neque illam internoscere, verborum sententia quae sit; usque adeo confusa venit vox inque pedita. |
| 5 | Praeterea verbum saepe unum perciet auris omnibus in populo missum praeconis ab ore. |
| 6 | in multas igitur voces vox una repente diffugit, in privas quoniam se dividit auris obsignans formam verbis clarumque sonorem. |
| 7 | at quae pars vocum non auris incidit ipsas, praeter lata perit frustra diffusa per auras. |
| 8 | pars solidis adlisa locis reiecta sonorem reddit et inter dum frustratur imagine verbi. |