| 1 | Nec tamen hic oculos falli concedimus hilum. |
| 2 | nam quo cumque loco sit lux atque umbra tueri illorum est; eadem vero sint lumina necne, umbraque quae fuit hic eadem nunc transeat illuc, an potius fiat paulo quod diximus ante, hoc animi demum ratio discernere debet, nec possunt oculi naturam noscere rerum. |
| 3 | proinde animi vitium hoc oculis adfingere noli. |
| 4 | Qua vehimur navi, fertur, cum stare videtur; quae manet in statione, ea praeter creditur ire. |
| 5 | et fugere ad puppim colles campique videntur, quos agimus praeter navem velisque volamus. |
| 6 | Sidera cessare aetheriis adfixa cavernis cuncta videntur, et adsiduo sunt omnia motu, quandoquidem longos obitus exorta revisunt, cum permensa suo sunt caelum corpore claro. |
| 7 | solque pari ratione manere et luna videtur in statione, ea quae ferri res indicat ipsa. |
| 8 | Exstantisque procul medio de gurgite montis classibus inter quos liber patet exitus ingens, insula coniunctis tamen ex his una videtur. |
| 9 | atria versari et circum cursare columnae usque adeo fit uti pueris videantur, ubi ipsi desierunt verti, vix ut iam credere possint non supra sese ruere omnia tecta minari. |
| 10 | Iamque rubrum tremulis iubar ignibus erigere alte cum coeptat natura supraque extollere montes, quos tibi tum supra sol montis esse videtur comminus ipse suo contingens fervidus igni, vix absunt nobis missus bis mille sagittae, vix etiam cursus quingentos saepe veruti; inter eos solemque iacent immania ponti aequora substrata aetheriis ingentibus oris, interiectaque sunt terrarum milia multa, quae variae retinent gentes et saecla ferarum. |