| 1 | Quod super est, siquis corpus sentire refutat atque animam credit permixtam corpore toto suscipere hunc motum quem sensum nominitamus, vel manifestas res contra verasque repugnat. |
| 2 | quid sit enim corpus sentire quis adferet umquam, si non ipsa palam quod res dedit ac docuit nos? 'at dimissa anima corpus caret undique sensu'. |
| 3 | perdit enim quod non proprium fuit eius in aevo multaque praeterea perdit quom expellitur aevo. |
| 4 | Dicere porro oculos nullam rem cernere posse, sed per eos animum ut foribus spectare reclusis, difficilest, contra cum sensus ducat eorum; sensus enim trahit atque acies detrudit ad ipsas, fulgida praesertim cum cernere saepe nequimus, lumina luminibus quia nobis praepediuntur. |
| 5 | quod foribus non fit; neque enim, qua cernimus ipsi, ostia suscipiunt ullum reclusa laborem. |
| 6 | praeterea si pro foribus sunt lumina nostra, iam magis exemptis oculis debere videtur cernere res animus sublatis postibus ipsis. |
| 7 | Illud in his rebus nequaquam sumere possis, Democriti quod sancta viri sententia ponit, corporis atque animi primordia singula primis adposita alternis, variare ac nectere membra. |
| 8 | nam cum multo sunt animae elementa minora quam quibus e corpus nobis et viscera constant, tum numero quoque concedunt et rara per artus dissita sunt, dum taxat ut hoc promittere possis, quantula prima queant nobis iniecta ciere corpora sensiferos motus in corpore, tanta intervalla tenere exordia prima animai. |