Isidorus, Synonyma de lamentatione animae peccatricis, LIBER PRIMUS., 18.
| 1 | Consumptus sum dolore miser, in dolore et animus, et corpus deficit: mens iam victa est, anima dolore praeclusa est, multa intolerabilia sensi, multa acerba sustinui, multa gravia pertuli; tam grave et crudele vulnus nunquam excepi, inopinato vulnere oppressus sum momentaneo interitu percussus sum, improvisa me in tantum malum calamitas vitae coniecit. |
| 2 | Ignorantem me oppressit subita calamitas, repentini interitus, casusque me subruerunt. |
| 3 | 19. Cur infelix natus sum? cur in hanc miseram vitam proiectus sum? ut quid miser hanc lucem vidi? ut quid misero huius vitae ortus occurrit? Utinam velocius egrederer a saeculo quam sum ingressus, quacunque iam ratione recederem? sed heu! miseris exspectata mors tarde venit. |
| 4 | Cupienti mori iam liceat occumbere. |
| 5 | Vivendi enim mihi taedium est, moriendi votum, sola mihi mors placet. |
| 6 | O mors, quam dulcis es miseris! o mors, quam suavis es amare viventibus! quam iucunda es, o mors, tristibus atque moerentibus! 20. Accedat ergo ad vitae magnum malum mortis grande solatium, sit vitae terminus finis tantorum malorum, det finem miseriae requies sepulturae, et si non vita, saltem vel mors misereri incipiat. |
| 7 | Mors malorum omnium finem imponit, mors calamitati terminum praebet, omnem calamitatem mors adimit. |
| 8 | 21. Certe vel mors subvenit miseris, melius est bene mori quam male vivere; melius est non esse quam infeliciter esse; ad comparationem miseriarum mearum feliciores sunt mortui quam viventes; parcite dolori meo, quaeso: moerori meo, quaeso, ignoscite; angustiae meae veniam date, indulgete meis doloribus, in tanto dolore contra me commoveri nolite; percussionem enim meam plango, calamitatem meam deploro, familiarem cladem miseriae meae lugeo, plura enim ministrat dolor; non valeo consolari miser, impatiens enim est dolor meus, infinitus est moeror meus. |
| 9 | Nullatenus linitur vulnus meum, nullus lacrymis modus est, nullus dolorum finis est, iam nulla fiducia est animi, iam ferre non potest animus, iam victus miseriis concidit animus. |