Isidorus, Synonyma de lamentatione animae peccatricis, LIBER PRIMUS., 7.
| 1 | Nullus mihi protectionem praebet, nullus defensionem adhibet, nullus adminiculum tribuit, nullus malis meis succurrit, desertus sum ab omnibus hominibus; quicunque me aspiciunt, aut fugiunt, aut fortasse me persequuntur, intuentur me quasi infelicem, et nescio quae loquuntur mihi in dolo verbis pacificis; occultam malitiam blandis sermonibus ornant, et aliud ore promunt, aliud corde volutant. |
| 2 | Opere destruunt quod ore promittunt, sub pietatis habitu animo venenato incedunt. |
| 3 | Velant malitiam fuco bonitatis, calliditatem simplicitate occultant, amicitiam dolo simulant, ostendunt vultu quod in corde non gestant. |
| 4 | Cui credas? cui fidem habeas? quem proximum sentias? ubi iam fides? periit fides, ablata est fides, nusquam tuta fides. |
| 5 | Si legitimum nihil est, si veritas iudicii nulla est, si aequitas abiicitur, si ius non creditur, si iustitia cunctis negatur, pereunt leges, avaritia iudicante. |