| 1 | [ CAP. XLIX. N. 1. II Reg. VI. Gregor., lib. Moral. XXVII, cap. 26. LOAISA. Ibid. Multa quae in his capitibus ab Isidoro proferuntur, repetita exstant in conciliis Parisiensi, Moguntino, et Aquisgranensi, quorum verba cum Isidoriano textu accurate confert Goldastus. De clementia principum videndi sanctus Fulgentius, de Veritate praedestinationis et gratiae; et ipse Isidorus, in Synonymis, loc. cit. AREV. ] Qui recte utitur regni potestate, ita se praestare omnibus debet, ut quanto magis honoris celsitudine claret, tanto semetipsum mente humiliet, proponens sibi exemplum humilitatis David, qui de suis meritis non tumuit, sed humiliter sese deiiciens, dixit: Vilis incedam, et vilior apparebo ante Deum, qui elegit me [II Reg. |
| 2 | Qui recte utitur regni potestate formam iustitiae factis magis quam verbis instituit. Iste nulla prosperitate erigitur, nulla adversitate turbatur; non innititur propriis viribus, nec a Domino recedit cor eius; regni fastigio humili praesidet animo; non eum delectat iniquitas, non inflammat cupiditas; sine defraudatione alicuius ex paupere divitem facit; et quod iusta potestate a populis extorquere poterat, saepe misericordi clementia donat. |
| 3 | [ 3. Sanctus Athanasius, in Vita sancti Antonii: Licet enim diversa sit dignitas, attamen eadem nascendi moriendique conditio est. Pro huius sententiae illustratione consulendus Lipsius, Politic. II, cap. 6. Verbum condescendo in hoc sensu occurrit apud sanctum Gregorium Magnum, Lupum, Ferrariensem abbatem, et alios. Legendum videtur pro tuitione. AREV. ] Dedit Deus principibus praesulatum pro regimine populorum, illis eos praeesse voluit, cum quibus una est eis nascendi moriendique conditio. Prodesse ergo debet populis principatus, non nocere; nec dominando premere, sed condescendendo consulere, ut vere sit utile hoc potestatis insigne, et dono Dei pro tutione utantur membrorum Christi. Membra quippe Christi fideles sunt populi, quos dum ea potestate, quam accipiunt, optime regunt, bonam utique vicissitudinem Deo largitori restituunt. |
| 4 | [ 4. Alii, nunquam deviare a veritate . . . mox resurgere non pigeat. AREV. ] Bonus rex facilius ad iustitiam a delicto regreditur quam de iustitia ad delictum transfertur, ut noveris hic esse casum, illic propositum. In proposito eius esse debet nunquam egredi a veritate. Quod si casu titubare contigerit, mox resurgere. |