| 1 | [ CAP. XV. N. 1. Gregor., lib. XI Moral., cap. 5. LOAISA. ] Deo deserente, nullum poenitere; Deo respiciente, sua mala unumquemque videre, et plangere, et unde ceciderit, cogitare. Nam nonnulli ita despiciuntur a Deo, ut deplorare mala sua non possint, etiam si velint. |
| 2 | [ 2. Ex Gregor., lib. Moral. IX, cap. 25. Contra bonos (inquit) consilium maligni spiritus ineunt. LOAISA. ] Consilium immundorum spirituum hoc est, ut, quia ipsis negatum est post praevaricationem regredi ad iustitiam, obserare aditum poenitentiae hominibus cupiant, ne vel ipsi revertantur ad Deum; eosque socios in perditione habere contendunt, quibuscunque fraudibus insistentes, ut aut deserantur a Deo, aut flagelli immanitate desperent. |
| 3 | Ingemiscendum est iugiter, et, postposita securitate, lugendum, ne Dei secreto et iusto iudicio deseratur homo, et perdendus in potestate daemonum relinquatur. Nam revera, quem Deus deserit daemones suscipiunt. |
| 4 | [ 4. Greg., lib. XXV Moral., c. 9. LOAISA. Ibid. Qui intelliguntur daemones. Ita recte ex fide Mss. Vide notam Grialii ad Exod. XLII, 3. Alii inepte corrigere voluerunt quae pro qui. AREV. ] Dominici contemptores praecepti, statim ut avertuntur a Deo, a malignis spiritibus occupantur, a quibus etiam, ut mala faciant, persuadentur. Hinc est illud propheticum: Inimicos Dei persequuntur tenebrae [Nahum. |
| 5 | Quidam reproborum in potestate daemonum occulto Dei iudicio et iustissimo rediguntur, Isaia testante: Ipse misit eis sortem, et manus eius divisit eis eam in mensura, usque in aeternum possidebunt eam [Isai. |
| 6 | Quidam electorum dimittuntur divina iustitia incidere in errorem peccati, sed tamen miseratione eius reducti denuo convertuntur. De talibus enim per prophetam Dominus loquitur: Et dimisi eum, et reduxi eum, et reddidi ei consolationem [Isai. |
| 7 | [ 7. Greg., lib. IX Moral., c. 34. LOAISA. ] Nonnunquam enim revertens Deus, hominem quem deseruerat rursus affligens visitat, et per lamenta lacrymarum ac poenitentiae afflictionem a peccatis expurgat, dicente Iob ad Deum: Propter superbiam, inquit, quasi leaenam capies me, reversusque mirabiliter me crucias [Iob |
| 8 | Malis actibus contra nos amplius coelestem iracundiam nequaquam provocare debemus; quin potius, si poenitendo digna Deo acta gesserimus, severitatem eius in clementiam commutabimus. Nam ille qui nos malos tolerat, non dubium est quod conversis clementer ignoscat. Nam quod servatur nobis tempus poenitentiae, ut non simul morte obruamur praecipiti, sed detur locus satisfactionis, hoc totum de Dei procedit clementia, ut nos non damnet crudeliter, sed exspectet ad poenitentiam patienter. |